Autor: Av. Merve Kartal · Publikacja: 05.11.2026

Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie to odszkodowanie żądane od osoby, która korzysta z nieruchomości bez zgody uprawnionego. Krótko nazywa się je też odszkodowaniem za bezprawne zajęcie lub odszkodowaniem za bezprawne korzystanie; powództwo, w którym żąda się tego odszkodowania, nazywa się powództwem o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie.

Słowo „ecrimisil” nie występuje w tureckim kodeksie cywilnym ani w tureckim kodeksie zobowiązań. W sporach między osobami jako podstawę wskazuje się przepisy o odpowiedzialności posiadacza w złej wierze: posiadacz w złej wierze jest zobowiązany zapłacić uprawnionemu odszkodowanie z powodu bezprawnego zatrzymania rzeczy, którą ma obowiązek zwrócić, oraz za pożytki, które uzyskał lub których uzyskanie zaniedbał (TMK m.995/1). Samo słowo występuje z nazwy w innych ustawach: w tureckiej ustawie o opłatach sądowych regulującej opłatę od pozwu (m.16/2) oraz w tureckiej ustawie o przetargach państwowych dotyczącej zajęcia nieruchomości publicznych (m.75).

Odszkodowanie obejmuje nie tylko faktycznie uzyskany dochód, lecz także dochód, którego uzyskanie zaniedbano; to znaczy, że nawet jeśli osoba zajmująca nieruchomość pozostawiła ją pustą, nie zwalnia się od odpowiedzialności.

Ten artykuł opisuje wynagrodzenie za bezumowne korzystanie między osobami; odrębne uregulowanie dotyczące nieruchomości Skarbu Państwa i fundacji znajduje się w końcowym nagłówku. Ogólne ramy własności nieruchomości znajdują się na stronie Prawo najmu i nieruchomości.

Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie, zapobieżenie naruszeniu i roszczenie windykacyjne: trzy odrębne żądania

Osoba będąca właścicielem rzeczy ma, w granicach porządku prawnego, uprawnienie do używania, pobierania pożytków i rozporządzania tą rzeczą według własnej woli; właściciel może wytoczyć powództwo windykacyjne przeciwko osobie, która bezprawnie włada jego rzeczą, a także może żądać zapobieżenia wszelkiemu bezprawnemu naruszeniu (TMK m.683).

Żądanie	Co zapewnia	Podstawa
Roszczenie windykacyjne	Zwrot rzeczy	TMK m.683/2
Zapobieżenie naruszeniu	Zaprzestanie bezprawnego naruszenia	TMK m.683/2
Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie	Odszkodowanie za przeszłe korzystanie	TMK m.995

Dwa pierwsze żądania prowadzą do zwrotu nieruchomości, trzecie dotyczy zapłaty za przeszłe korzystanie. Ustawa osobno wspomina przypadek, gdy w sprawie dotyczącej samej nieruchomości żąda się także wynagrodzenia za bezumowne korzystanie: wówczas opłatę pobiera się od wartości nieruchomości i żądanej kwoty wynagrodzenia (Harçlar K. m.16/2). Więcej niż jedno żądanie przeciwko tej samej osobie można zgłosić w jednym pozwie, jeżeli istnieje sąd właściwy wspólny dla wszystkich (HMK m.110). Sposób ustalania opłaty opisano na stronie unieważnienie wpisu własności i nowy wpis.

Posiadacz w dobrej wierze, posiadacz w złej wierze

Ustawa dzieli osobę władającą nieruchomością na dwie kategorie i z tego podziału wynika obowiązek odszkodowawczy.

Posiadacz w dobrej wierze nie płaci odszkodowania. Posiadacz, który w dobrej wierze używa rzeczy zgodnie z domniemanym przysługującym mu prawem lub pobiera z niej pożytki, nie jest zobowiązany do zapłaty z tego tytułu żadnego odszkodowania osobie, której ma obowiązek rzecz zwrócić (TMK m.993/1). Może żądać nakładów koniecznych i użytecznych poczynionych na rzecz i może wstrzymać się ze zwrotem rzeczy do czasu ich uiszczenia. Za inne nakłady nie może żądać odszkodowania; jeżeli jednak nie zaoferowano mu odszkodowania za te nakłady, może przed zwrotem odłączyć i zabrać dodane przez siebie elementy, które można oddzielić bez szkody. Uzyskane pożytki zalicza się na poczet jego wierzytelności z tytułu nakładów (TMK m.994).

Posiadacz w złej wierze płaci odszkodowanie (TMK m.995/1). Z poczynionych nakładów może żądać zwrotu tylko tych, które są konieczne także dla uprawnionego (m.995/2). Ostatni ustęp artykułu ustanawia granicę: posiadacz w złej wierze, dopóki nie wie, komu ma zwrócić rzecz, odpowiada tylko za szkody wyrządzone ze swojej winy (m.995/3).

Dlatego dowód ma znaczenie. W przypadkach, gdy ustawa wiąże skutek prawny z dobrą wiarą, zasadą jest istnienie dobrej wiary; jednak osoba, która nie dochowała staranności, jakiej można od niej oczekiwać w danych okolicznościach, nie może powoływać się na dobrą wiarę (TMK m.3). Ponadto w przypadku nieruchomości wpisanych do księgi wieczystej nikt nie może twierdzić, że nie znał wpisu w księdze wieczystej (TMK m.1020/3). Osoba żądająca odszkodowania musi wykazać, że druga strona nie była w dobrej wierze lub wykazać, kiedy jej dobra wiara ustała; ta kwestia może być rozstrzygająca przed ustaleniem wysokości odszkodowania. Pisemne zawiadomienie uprawnionego o określonej dacie i treści (wezwanie) jest jednym ze sposobów udokumentowania tej chwili. Takie wezwanie nie przerywa jednak biegu przedawnienia.

Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie między spadkobiercami i współwłaścicielami

Gdy mieszkanie lub działka przypada w spadku kilku osobom i jeden ze spadkobierców mieszka w nieruchomości albo ją wynajął, a pozostali nic nie otrzymują, pojawia się kwestia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie.

Najpierw należy zbadać rodzaj własności. Jeżeli jest kilku spadkobierców, z chwilą nabycia spadku do momentu działu powstaje między nimi wspólność; spadkobiercy posiadają masę spadkową w ramach elbirliği mülkiyeti (współwłasności łącznej, bez udziałów) i wspólnie rozporządzają prawami należącymi do masy spadkowej (TMK m.640). W ramach elbirliği mülkiyeti (współwłasności łącznej, bez udziałów) nie ma określonych udziałów, prawo każdego współwłaściciela rozciąga się na całą rzecz; jeżeli ustawa lub umowa nie stanowią inaczej, czynności zarządu i rozporządzenia wymagają jednomyślności (TMK m.701/2, m.702/2). Spadkobierca może żądać od tureckiego sądu pokoju w sprawach cywilnych przekształcenia elbirliği mülkiyeti (współwłasności łącznej, bez udziałów) we współwłasność w częściach ułamkowych (TMK m.644). Dlatego pierwszą informacją, na którą należy zwrócić uwagę, jest to, czy nieruchomość jest wpisana w akcie własności (tapu) jako elbirliği mülkiyeti (współwłasność łączna, bez udziałów) (iştirak), czy jako współwłasność w częściach ułamkowych (hisseli). Status spadkobiercy wykazuje się aktem poświadczenia dziedziczenia uzyskanym od tureckiego sądu pokoju w sprawach cywilnych lub od notariusza (TMK m.598/1; zob. jak uzyskać akt poświadczenia dziedziczenia). Całość porządku dziedziczenia znajduje się na stronie Prawo spadkowe.

Jeżeli doszło do współwłasności w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli może, w zakresie, w jakim daje się to pogodzić z prawami pozostałych, korzystać z rzeczy wspólnej i jej używać; w razie sporu sposób korzystania i używania określa sędzia, co może polegać na podziale korzystania pod względem czasu lub miejsca (TMK m.693). Koszty zarządu, podatki i inne ciężary, jeżeli nie postanowiono inaczej, ponosi się w stosunku do udziałów; współwłaściciel, który zapłacił nadwyżkę, może żądać zwrotu od pozostałych (TMK m.694).

Warunek wezwania do dopuszczenia do korzystania (intifadan men). Aby żądać wynagrodzenia za bezumowne korzystanie od osoby, która samodzielnie korzysta ze wspólnej nieruchomości, w orzecznictwie Sądu Kasacyjnego Turcji wymaga się spełnienia warunku wezwania do dopuszczenia do korzystania (intifadan men): współwłaściciel niekorzystający z nieruchomości musi wyraźnie zawiadomić współwłaściciela korzystającego, że sam także chce korzystać z nieruchomości lub że żąda zapłaty za korzystanie. Warunek ten nie wynika z ustawy, lecz został ukształtowany przez orzecznictwo. Jego praktyczny skutek jest taki: wynagrodzenia za bezumowne korzystanie można co do zasady żądać za okres po tym zawiadomieniu. Data i treść zawiadomienia muszą dać się udowodnić; zapewnia to wezwanie wysłane za pośrednictwem notariusza. Przyjmuje się, że w niektórych przypadkach, jak wtedy, gdy nieruchomość została wynajęta, a dochód z czynszu nie został podzielony, warunek ten nie jest wymagany; to, która z tych zasad ma zastosowanie w konkretnej sprawie, ocenia się odrębnie.

Zniesienie współwłasności przez sąd to odrębne powództwo. Każdy ze spadkobierców, o ile nie jest zobowiązany do dalszego trwania współwłasności, może zawsze żądać działu spadku (turecki kodeks cywilny art.642/1); we współwłasności w częściach ułamkowych żądanie działu podlega art.698 tureckiego kodeksu cywilnego. Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie dotyczy przeszłości, zniesienie współwłasności przez sąd przyszłości; można je rozważać łącznie, ale są to odrębne powództwa. Zniesienie współwłasności przez sąd rozpoznaje turecki sąd pokoju w sprawach cywilnych (turecki kodeks postępowania cywilnego art.4/1-b), a przed wniesieniem tego powództwa warunkiem dopuszczalności jest uprzednie skierowanie sprawy do mediatora (ustawa nr 6325 art.18/B/1-b); żądanie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie rozpoznaje co do zasady sąd cywilny pierwszej instancji (turecki kodeks postępowania cywilnego art.2). Szczegóły na stronie powództwo o zniesienie współwłasności.

Czy można żądać wynagrodzenia za bezumowne korzystanie, gdy najemca nie opuszcza lokalu?

Krótka odpowiedź: jeżeli stosunek najmu ustał, można żądać wynagrodzenia za dotychczasowe korzystanie; sporne jest jednak, czy takie żądanie uznaje się za spór „wynikający ze stosunku najmu”. Ta kwalifikacja decyduje zarówno o sądzie właściwym rzeczowo, jak i o tym, czy mediacja jest warunkiem dopuszczalności powództwa.

Dopóki trwa umowa najmu, nie ma bezprawnego posiadania; obowiązkiem najemcy jest zapłata czynszu. Po zakończeniu umowy najemca ma obowiązek zwrócić przedmiot najmu, a obowiązek ten wynika z umowy (turecki kodeks zobowiązań art.334/1); jeżeli nieruchomość nie zostaje opróżniona, bezprawne zatrzymanie może również wchodzić w zakres art.995 tureckiego kodeksu cywilnego.

W sporach dotyczących najmu, w tym w sprawach o wierzytelności wynikające ze stosunku najmu, właściwy rzeczowo jest turecki sąd pokoju w sprawach cywilnych (turecki kodeks postępowania cywilnego art.4/1-a), a w tych sporach warunkiem dopuszczalności powództwa jest uprzednie skierowanie sprawy do mediatora (ustawa nr 6325 art.18/B/1-a). Jeżeli w sporze objętym obowiązkiem mediacji powództwo zostało wniesione bez uprzedniego skierowania sprawy do mediatora, powództwo podlega odrzuceniu bez dokonywania jakichkolwiek czynności (art.18/A/2). Dlatego uprzednie skierowanie sprawy do mediatora przeciwko byłemu najemcy eliminuje to ryzyko; bieg przedawnienia ulega również zawieszeniu od chwili złożenia wniosku w biurze mediacyjnym do sporządzenia ostatniego protokołu (art.18/A/15).

Sposoby eksmisji najemcy opisano na osobnych stronach: eksmisja z powodu potrzeby własnej oraz pisemne zobowiązanie do opróżnienia lokalu.

W którym sądzie i gdzie wnosi się powództwo o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie?

Właściwość rzeczowa. W sprawach o prawa majątkowe sądem właściwym, o ile nie ma odmiennego uregulowania, jest sąd cywilny pierwszej instancji (turecki kodeks postępowania cywilnego art.2). Wyjątki: jeżeli spór wynika ze stosunku najmu, właściwy jest turecki sąd pokoju w sprawach cywilnych (turecki kodeks postępowania cywilnego art.4/1-a); sprawy dotyczące wyłącznie ochrony posiadania nieruchomości również rozpoznaje turecki sąd pokoju w sprawach cywilnych (turecki kodeks postępowania cywilnego art.4/1-c). Jeżeli w budynku objętym odrębną własnością lokalu w prawie tureckim spór wynika ze stosowania ustawy o odrębnej własności lokali, wszelkie spory wynikające ze stosowania tej ustawy rozstrzygają sądy pokoju (ustawa nr 634 art. dodatkowy 1).

Właściwość miejscowa. W sprawach o prawo rzeczowe na nieruchomości oraz w sprawach dotyczących posiadania nieruchomości wyłącznie właściwy jest sąd miejsca położenia nieruchomości (turecki kodeks postępowania cywilnego art.12/1); żądania zwrotu rzeczy i zaniechania naruszeń wchodzą w ten zakres. Przy właściwości wyłącznej powództwa nie można wytoczyć w innym miejscu; sąd bada swoją właściwość z urzędu aż do zakończenia postępowania (turecki kodeks postępowania cywilnego art.19/1). Sporne jest, czy ta reguła właściwości wyłącznej ma zastosowanie, gdy żąda się jedynie wynagrodzenia za dotychczasowe korzystanie. W takim wypadku ogólną regułą jest sąd miejsca zamieszkania pozwanego (turecki kodeks postępowania cywilnego art.6); jeżeli żądanie opiera się na przepisach o czynie niedozwolonym, właściwy jest również sąd miejsca popełnienia czynu (turecki kodeks postępowania cywilnego art.16), a przy bezprawnym zajęciu tym miejscem jest miejsce położenia nieruchomości.

Praktyczny wniosek: w odniesieniu do nieruchomości w Alanya można wspólnie dochodzić zaniechania naruszeń i wynagrodzenia za bezumowne korzystanie w Alanya, nawet jeżeli osoba zajmująca mieszka w innym mieście (turecki kodeks postępowania cywilnego art.12/1, art.110).

Jak oblicza się wynagrodzenie za bezumowne korzystanie?

Ustawa nie przewiduje metody obliczania; art.995 tureckiego kodeksu cywilnego mówi jedynie o szkodach oraz o uzyskanych lub zaniedbanych pożytkach. W praktyce odszkodowanie ustala się na podstawie oględzin i opinii biegłego przeprowadzanych w toku postępowania, przyjmując za podstawę równowartość czynszu najmu w okresie zajęcia odpowiednio do charakteru nieruchomości, a w przypadku gruntów rolnych – dochód z pożytków.

Gdy wysokość nie jest znana w chwili wytoczenia powództwa. Powództwo o ustalenie wysokości nieoznaczonej wierzytelności zostało zniesione od 31 lipca 2026 (turecki kodeks postępowania cywilnego art.107, uchylony ustawą nr 7589); w sprawach wytoczonych przed tą datą stosuje się nadal przepisy dotychczasowe (ustawa nr 7589 art. przejściowy 1/10). W powództwie wytoczonym obecnie można dochodzić części wierzytelności; nie oznacza to zrzeczenia się pozostałej części, chyba że nastąpiło wyraźne zrzeczenie się (turecki kodeks postępowania cywilnego art.109/1, art.109/3). Żądanie można w tym samym postępowaniu rozszerzyć tylko raz do czasu zakończenia postępowania dowodowego; przedawnienie w odniesieniu do rozszerzonej części uznaje się za przerwane od daty wytoczenia powództwa (turecki kodeks postępowania cywilnego art.109/4).

Ile lat wynosi przedawnienie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie?

W tureckim kodeksie cywilnym i tureckim kodeksie zobowiązań nie ma przepisu o przedawnieniu właściwego dla wynagrodzenia za bezumowne korzystanie; ścierają się dwie reguły ogólne. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, każda wierzytelność podlega przedawnieniu dziesięcioletniemu (turecki kodeks zobowiązań art.146); natomiast „czynsze najmu, odsetki od kapitału oraz inne świadczenia okresowe, takie jak wynagrodzenie” podlegają przedawnieniu pięcioletniemu (turecki kodeks zobowiązań art.147/1).

W praktyce wynagrodzenie za bezumowne korzystanie między osobami traktuje się jako świadczenie okresowe podobne do czynszu najmu i podlega ono przedawnieniu pięcioletniemu. Jeżeli pozwany podniesie zarzut przedawnienia, wynagrodzenia za bezumowne korzystanie nie można dochodzić za okres przekraczający pięć lat wstecz od daty wytoczenia powództwa; za okres po dacie wytoczenia powództwa w praktyce konieczne jest odrębne powództwo. Dlatego odwlekanie wytoczenia powództwa może skrócić okres, za który można dochodzić roszczenia.

Przedawnienia sąd nie uwzględnia z urzędu; musi je podnieść pozwany (turecki kodeks zobowiązań art.161). Okoliczności przerywające bieg przedawnienia są wskazane w ustawie: uznanie długu przez dłużnika, wytoczenie powództwa, wszczęcie postępowania egzekucyjnego itp. (turecki kodeks zobowiązań art.154). Wezwanie wysłane za pośrednictwem notariusza nie zostało wymienione wśród tych okoliczności.

Jeżeli żądanie opiera się na przepisach o czynie niedozwolonym, w grę wchodzą również terminy dwuletni i dziesięcioletni; jeżeli odszkodowanie wynika z czynu zagrożonego karą, dla którego przepisy karne przewidują dłuższy termin przedawnienia, stosuje się ten termin (turecki kodeks zobowiązań art.72/1). Zajęcie cudzej nieruchomości bez tytułu prawnego jak właściciel zostało uregulowane również jako przestępstwo ścigane na skutek skargi (turecki kodeks karny art.154/1).

Czy mediacja w sprawie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie jest obowiązkowa?

W sprawach dotyczących nieruchomości ustawa uznaje za warunek dopuszczalności powództwa uprzednie skierowanie sprawy do mediatora w czterech grupach sporów: spory wynikające ze stosunku najmu, z wyjątkiem przepisów o eksmisji wynajętych nieruchomości w drodze egzekucji bez tytułu wykonawczego; spory dotyczące podziału rzeczy ruchomych i nieruchomych oraz zniesienia współwłasności; spory wynikające z tureckiej ustawy o odrębnej własności lokali; spory wynikające z prawa sąsiedzkiego (ustawa nr 6325 art.18/B/1).

Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie nie jest wymienione z nazwy w tych czterech kategoriach. Natomiast konkretne żądanie może, stosownie do stosunku, z którego wynika, wchodzić w jedną z tych kategorii: na przykład gdy wynika z zakończonego stosunku najmu albo ze sporu o korzystanie w budynku objętym odrębną własnością lokalu w prawie tureckim. Jeżeli w sporze wchodzącym w jedną z tych kategorii dojdzie do porozumienia, dla dokumentu porozumienia konieczne jest uzyskanie klauzuli wykonalności; w dokumentach dotyczących nieruchomości klauzulę tę uzyskuje się od tureckiego sądu pokoju w sprawach cywilnych miejsca położenia nieruchomości (art.18/B/3).

Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości Skarbu Państwa i fundacji

Gdy zajęte zostaną nieruchomości stanowiące własność prywatną państwa lub znajdujące się pod jego władztwem i zarządem, nieruchomości jednostek budżetowych oraz nieruchomości zarządzane przez Generalną Dyrekcję Fundacji, ustawa ustanawia odrębny reżim. Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie ustala komisja powołana przez administrację, za okres nie dłuższy niż pięć lat wstecz od daty ustalenia; nie jest przy tym wymagane, aby administracja poniosła szkodę, ani nie bada się winy osoby zajmującej nieruchomość. Jeżeli należność nie zostanie zapłacona dobrowolnie, podlega egzekucji na podstawie przepisów ustawy nr 6183; na wniosek administracji nieruchomość zostaje opróżniona przez organ administracji terenowej (turecka ustawa o zamówieniach państwowych nr 2886, art. 75). Jeżeli chodzi o nieruchomość jednostki publicznej niewymienionej w tym przepisie, należy odrębnie zbadać, która reguła ma zastosowanie.

Często zadawane pytania

Gdzie w ustawie uregulowano wynagrodzenie za bezumowne korzystanie?
Turecki kodeks cywilny nie używa tego słowa; jako podstawę między osobami wskazuje się odpowiedzialność posiadacza w złej wierze uregulowaną w art. 995 tureckiego kodeksu cywilnego. Słowo to występuje w ustawie o opłatach skarbowych, art. 16, a w odniesieniu do nieruchomości publicznych w tureckiej ustawie o zamówieniach państwowych, art. 75 („Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie i opróżnienie”).

Osoba zajmująca nieruchomość trzymała ją pustą i nie uzyskała żadnego dochodu. Czy mimo to zapłaci?
Przepis mówi o „pożytkach, które osiągnęła lub których osiągnięcie zaniedbała” (art. 995/1 tureckiego kodeksu cywilnego). Nie wymaga się zatem, aby dochód został faktycznie osiągnięty.

Mój brat mieszka w domu odziedziczonym po spadkodawcy i nie płaci czynszu. Czego mogę żądać?
Istnieją dwie odrębne drogi, które się wzajemnie nie wykluczają: odszkodowanie za dotychczasowe korzystanie (art. 995 tureckiego kodeksu cywilnego) oraz dział spadku (art. 642 tureckiego kodeksu cywilnego; powództwo o zniesienie współwłasności). Są to odrębne sprawy rozpoznawane przez różne sądy. W praktyce dla odszkodowania wymaga się uprzedniego wyraźnego zawiadomienia, a wynagrodzenie za bezumowne korzystanie co do zasady przysługuje za okres po tym zawiadomieniu; przesłanka ta nie wynika z ustawy.

Osoba zajmująca dom twierdzi, że poniosła nakłady. Czy można je odliczyć?
Posiadacz w złej wierze może żądać zwrotu jedynie tych nakładów, które były konieczne także z punktu widzenia osoby uprawnionej (art. 995/2 tureckiego kodeksu cywilnego). W przypadku posiadacza w dobrej wierze reguła jest odmienna: może żądać zwrotu nakładów koniecznych i użytecznych oraz może zatrzymać rzecz do czasu ich zwrotu (art. 994 tureckiego kodeksu cywilnego).

Jaki jest termin przedawnienia roszczenia o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie?
Ustawa nie przewiduje odrębnego terminu dla wynagrodzenia za bezumowne korzystanie: reguła ogólna wynosi dziesięć lat (art. 146 tureckiego kodeksu zobowiązań), a dla czynszów najmu oraz „innych świadczeń okresowych, takich jak wynagrodzenie” – pięć lat (art. 147/1 tureckiego kodeksu zobowiązań). W praktyce roszczenia o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie między osobami podlegają pięcioletniemu przedawnieniu; jeżeli pozwany podniesie zarzut przedawnienia, nie można dochodzić okresu przekraczającego pięć lat wstecz od daty wniesienia pozwu. Wezwanie notarialne nie przerywa biegu przedawnienia (art. 154 tureckiego kodeksu zobowiązań).

Podstawy prawne

Turecki kodeks cywilny nr 4721 — art. 3 (dobra wiara), art. 598 (akt poświadczenia dziedziczenia), art. 640 (wspólność spadkowa), art. 642 (prawo żądania działu), art. 644 (przekształcenie elbirliği mülkiyeti (współwłasność łączna, bez udziałów) we współwłasność w częściach ułamkowych), art. 683 (treść prawa własności), art. 693 (korzystanie, używanie i ochrona), art. 694 (nakłady i obowiązki), art. 698 (żądanie działu), art. 701 (źródła i charakter elbirliği mülkiyeti (współwłasność łączna, bez udziałów)), art. 702 (skutki), art. 993 (korzystanie przez posiadacza w dobrej wierze), art. 994 (odszkodowanie od posiadacza w dobrej wierze), art. 995 (odpowiedzialność posiadacza w złej wierze), art. 1020 (jawność księgi wieczystej) — mevzuat.gov.tr

Turecki kodeks zobowiązań nr 6098 — art. 72 (przedawnienie roszczeń z czynu niedozwolonego), art. 146 (przedawnienie dziesięcioletnie), art. 147 (przedawnienie pięcioletnie), art. 154 (przerwanie biegu przedawnienia), art. 161 (podniesienie zarzutu przedawnienia), art. 334 (zwrot przedmiotu najmu) — mevzuat.gov.tr

Turecki kodeks postępowania cywilnego nr 6100 — art. 2 (właściwość sądów cywilnych pierwszej instancji), art. 4 (właściwość tureckich sądów pokoju w sprawach cywilnych), art. 6 (sąd ogólnie właściwy), art. 12 (właściwość w sprawach o prawa rzeczowe na nieruchomości), art. 16 (właściwość w sprawach z czynu niedozwolonego), art. 19 (podniesienie zarzutu niewłaściwości), art. 107 (powództwo o świadczenie nieokreślone; uchylony ustawą nr 7589), art. 109 (powództwo częściowe), art. 110 (kumulacja roszczeń) — mevzuat.gov.tr

Ustawa nr 7589 o zmianie niektórych ustaw w celu skutecznego i efektywnego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości — art. przejściowy 1 (przepisy przejściowe; powództwo o świadczenie nieokreślone) — mevzuat.gov.tr

Ustawa nr 6325 o mediacji w sporach cywilnych — art. 18/A (mediacja jako przesłanka dopuszczalności pozwu), art. 18/B (mediacja jako przesłanka dopuszczalności pozwu w niektórych sporach) — mevzuat.gov.tr

Ustawa nr 634 o odrębnej własności lokalu w prawie tureckim — art. dodatkowy 1 (sąd właściwy) — mevzuat.gov.tr

Ustawa o opłatach skarbowych nr 492 — art. 16 (podstawa wartości) — mevzuat.gov.tr

Ustawa o zamówieniach publicznych państwa nr 2886 — art. 75 (wynagrodzenie za bezumowne korzystanie i opróżnienie) — mevzuat.gov.tr

Turecki kodeks karny nr 5237 — art. 154 (wkroczenie na cudzy grunt) — mevzuat.gov.tr

Powiązane strony

Niniejszy tekst ma charakter ogólnej informacji prawnej, a nie opinii prawnej. Ponieważ okoliczności każdej sprawy są odmienne, zaleca się uzyskanie pomocy prawnej od adwokata w konkretnej sytuacji.