Autor: Av. Merve Kartal · Publikacja: 05.11.2026

Pozorna czynność spadkodawcy polega na tym, że spadkodawca, chcąc ukryć majątek przed spadkobiercami, w akcie własności (tapu) przedstawia nieruchomość, którą faktycznie darował, jako inną czynność, na przykład sprzedaż lub umowę dożywocia. Potocznie nazywa się to również ukrywaniem majątku przed spadkobiercami; jednak nie każde ukrycie majątku jest pozornością: jeżeli przeniesienie własności zostało w akcie własności (tapu) wyraźnie dokonane jako darowizna, nie ma czynności ukrytej, a w razie spełnienia przesłanek właściwą drogą jest powództwo o obniżenie rozrządzeń (TMK art. 565).

Występują dwie czynności: widoczna w akcie własności (tapu) sprzedaż oraz darowizna, której strony faktycznie chciały. Spadkobiercy twierdzą, że czynność widoczna nie odzwierciedla rzeczywistej woli.

Zasady porządku dziedziczenia i wysokości zachowku w prawie tureckim opisano na stronie Prawo spadkowe, a ogólne ramy unieważnienia wpisu własności i nowego wpisu – na stronie unieważnienie wpisu własności i nowy wpis.

Czy w ustawie istnieje przepis „pozorna czynność spadkodawcy”?

Nie. Wyrażenie „pozorna czynność spadkodawcy” nie występuje w tureckim kodeksie cywilnym, tureckim kodeksie zobowiązań, tureckim kodeksie postępowania cywilnego ani w tureckiej ustawie o księgach wieczystych i katastrze. Słowo „muris” również nie jest używane w tureckim kodeksie cywilnym; ustawa określa tę osobę mianem „spadkodawca”. Termin ten pochodzi z praktyki.

Przepis ogólnie regulujący pozorność jest tylko jeden:

„Przy ustalaniu rodzaju i treści umowy oraz jej wykładni uwzględnia się rzeczywistą i wspólną wolę stron, bez względu na słowa, których użyły one przez pomyłkę lub w celu ukrycia prawdziwych zamiarów.” (TBK art. 19/1)

Tytuł przepisu również to wyraża: „Wykładnia umów, czynności pozorne.” Na podstawie tej ogólnej zasady warunki specyficzne dla kontekstu dziedziczenia ukształtowała uchwała Sądu Kasacyjnego Turcji ujednolicająca orzecznictwo oraz praktyka, która za nią podąża. Poniżej odrębnie wskazano część wynikającą z ustawy oraz część pochodzącą z praktyki.

Dwie czynności: widoczna sprzedaż i ukryta darowizna

Zastosowanie ustawowej reguły wykładni prowadzi do wyodrębnienia dwóch odrębnych czynności i obie nie pozostają w mocy z różnych przyczyn.

Widoczna sprzedaż nie odzwierciedla rzeczywistej woli stron. Sprzedaż w akcie własności (tapu) została dokonana w formie urzędowej wymaganej przez ustawę (TBK art. 237/1); problem nie dotyczy formy, lecz woli. Uwzględnia się rzeczywistą i wspólną wolę, a nie słowa, a strony nie chciały sprzedaży.

Ukryta darowizna jest natomiast wadliwa pod względem formy. Darowizna jest przysporzeniem nieodpłatnym (TBK art. 285/1). Ważność umów mających na celu przeniesienie własności nieruchomości zależy od zachowania formy urzędowej (TMK art. 706/1); w odniesieniu do darowizny ustawa stanowi ponadto: „Ważność przyrzeczenia darowizny nieruchomości lub prawa rzeczowego na nieruchomości zależy od zachowania formy urzędowej” (TBK art. 288/2). Przyrzeczenie darowizny nieważne z powodu niezachowania formy, po spełnieniu świadczenia traktowane jest jak darowizna ręczna; „przepisu tego nie stosuje się jednak do darowizn, których ważność zastrzeżono pod rygorem formy urzędowej” (TBK art. 288/3). Darowizna ręczna jest zresztą przewidziana wyłącznie dla rzeczy ruchomych (TBK art. 289). Zatem faktyczne przeniesienie własności ujawnione w akcie własności (tapu) nie czyni ważną darowizny nieruchomości dokonanej bez zachowania formy urzędowej.

Dlatego wpis jest wadliwy. Wpis oparty na niewiążącej czynności prawnej lub pozbawiony podstawy prawnej jest wadliwy (TMK art. 1024/2); dlatego osoba, której prawo rzeczowe zostało naruszone, może żądać sprostowania księgi wieczystej (TMK art. 1025/1). Powództwo wnosi się z żądaniem unieważnienia wpisu własności i nowego wpisu.

Kto może wnieść powództwo i przeciwko komu?

Powództwo wnosi spadkobierca, którego prawo do dziedziczenia zostało naruszone pozorną czynnością sprzedaży dokonaną przez spadkodawcę. Zasady, które należy znać, są następujące:

Nie jest wymagany zachowek. W praktyce nie wymaga się, aby powód był uprawniony do zachowku w prawie tureckim.
Każdy spadkobierca może wnieść powództwo samodzielnie. W praktyce każdy spadkobierca może wnieść powództwo w zakresie swojego udziału spadkowego; udział pozostałych spadkobierców nie jest konieczny. Jeżeli żąda się przywrócenia całej nieruchomości na rzecz wszystkich spadkobierców, sposób sformułowania powództwa ocenia się odrębnie; jedną z dróg jest ustanowienie przez turecki sąd pokoju w sprawach cywilnych przedstawiciela wspólności spadkowej (TMK art. 640/3).
Powództwo wnosi się po śmierci. Spadkobiercy nabywają spadek z chwilą śmierci spadkodawcy (TMK art. 599/1); wniesienie powództwa opartego na tym twierdzeniu za życia spadkodawcy nie jest w praktyce dopuszczalne.
Kto odrzucił spadek, nie może wnieść powództwa. Udział odrzucającego przechodzi na uprawnionych tak, jakby nie żył on w chwili otwarcia spadku (TMK art. 611/1; zob. jak odrzucić spadek).
Tytuł spadkobiercy wykazuje się dokumentem. Akt poświadczenia dziedziczenia uzyskuje się w tureckim sądzie pokoju w sprawach cywilnych lub u notariusza (TMK art. 598/1; zob. jak uzyskać akt poświadczenia dziedziczenia).
Pozwanym jest osoba, która nabyła nieruchomość; jeżeli zmarła – jej spadkobiercy. Jeżeli nieruchomość przeszła później na inną osobę, zob. poniższy punkt dotyczący zabezpieczenia.

W jakich przypadkach pozorna czynność spadkodawcy jest uznawana, a w jakich nie?

Ustawa nie określa w tym względzie kryteriów. Zasadnicze pytanie brzmi, czy rzeczywistym zamiarem spadkodawcy było ukrycie majątku przed spadkobiercami. W praktyce Sądu Kasacyjnego Turcji zamiar ten ustala się na podstawie łącznej oceny takich okoliczności, jak: czy cena sprzedaży została faktycznie zapłacona i jaka była zdolność nabywcy do zapłaty, różnica między ceną wykazaną w akcie własności (tapu) a rzeczywistą wartością nieruchomości w dacie zawarcia umowy, istnienie uzasadnionego i racjonalnego powodu sprzedaży po stronie spadkodawcy, relacje między stronami a spadkodawcą, miejsce zbywanego składnika w majątku spadkodawcy oraz zwyczaje miejscowe. Dokonanie przez spadkodawcę za życia racjonalnego podziału uwzględniającego wszystkich spadkobierców może natomiast przemawiać za brakiem zamiaru ukrycia majątku.

Okoliczności te wykazuje się za pomocą dokumentów bankowych i ksiąg wieczystych, oględzin i opinii biegłego oraz zeznań świadków. W pozwie wskazuje się, jakim dowodem każda okoliczność zostanie udowodniona (HMK art. 119/1-f); co do zasady nie można później powoływać się na dowód niewskazany w terminie (HMK art. 145).

Dowód: czy spadkobierca może powołać świadków?

Ogólna zasada: o ile ustawa nie stanowi inaczej, każda ze stron obowiązana jest udowodnić istnienie okoliczności, na których opiera swoje prawo (TMK art. 6; HMK art. 190/1). Zatem to spadkobierca podnoszący zarzut pozorności obowiązany jest go udowodnić. Odpowiedź na pytanie o dopuszczalność świadków kryje się w przepisach kodeksu postępowania o dowodzie z dokumentu i ich wyjątkach.

Zasadą jest wymóg dowodu z dokumentu. Czynności prawne dokonane w celu powstania, umorzenia, przeniesienia, zmiany, odnowienia, odroczenia, uznania lub wykonania prawa, jeżeli w chwili ich dokonania ich wartość lub kwota przekracza ustawową granicę pieniężną, muszą być udowodnione dokumentem (HMK art. 200/1). Co do zasady nie słucha się również świadków przeciwko dokumentowi: czynności prawne mogące pozbawić dokument jego mocy lub ją ograniczyć nie mogą być udowadniane zeznaniami świadków, nawet jeżeli ich wartość nie przekracza granicy pieniężnej (HMK art. 201). Urzędowy dokument dotyczący aktu własności (tapu) jest również dokumentem.

Ustawa przewiduje jednak wyraźny wyjątek:

„d) Zarzuty pozorności czynności prawnych i dokumentów podnoszone przez osoby trzecie.” (HMK art. 203/1-d)

W praktyce spadkobierca, który wytacza powództwo opierając się na własnym prawie z twierdzeniem o ukryciu majątku spadkowego, jest w rozumieniu tego przepisu uznawany za osobę trzecią i może dowodzić swoich twierdzeń wszelkimi środkami dowodowymi, w tym zeznaniami świadków. Ta kwalifikacja nie wynika wprost z ustawy, lecz z orzecznictwa. Jeżeli spadkobierca wstępuje w miejsce spadkodawcy i twierdzi, że czynność dokonana przez spadkodawcę była pozorna, nie może korzystać z tego ułatwienia.

Lit. (a) tego samego artykułu stanowi, że świadkowie mogą być słuchani w sprawach dotyczących czynności „między zstępnymi i wstępnymi, rodzeństwem, małżonkami, teściem, teściową oraz synową i zięciem”. Ten przepis dotyczy stron czynności: czynność między spadkodawcą a jego dzieckiem lub rodzeństwem literalnie wchodzi w ten zakres, natomiast nie wchodzi, jeżeli nabywca pochodzi spoza rodziny. Ustawa przewiduje również możliwość słuchania świadków za wyraźną zgodą strony przeciwnej (HMK art. 200/2) oraz gdy istnieje początek dowodu (HMK art. 202).

Granica pieniężna jest co roku podwyższana o wskaźnik przeszacowania, a miarodajna jest kwota z dnia dokonania czynności prawnej (HMK dod. art. 1, zmieniony ustawą nr 7550 z dnia 4/6/2025). Dlatego na tej stronie nie podaje się kwot.

Pozorna czynność spadkodawcy czy powództwo o obniżenie rozrządzeń?

Są to różne powództwa, a ich pomylenie może prowadzić do utraty praw. Ustawa wprost reguluje powództwo o obniżenie rozrządzeń; pozorność opiera się natomiast na przepisie ogólnym.

	Zarzut pozornej czynności spadkodawcy	Powództwo o obniżenie rozrządzeń
Podstawa	TBK art. 19 (ogólna zasada pozorności) + orzecznictwo	TMK art. 560 i nast.; dla rozporządzeń między żyjącymi TMK art. 565
Twierdzenie	Czynność nie jest rzeczywista, ma pozór sprzedaży	Czynność jest rzeczywista, ale narusza zachowek w prawie tureckim (udział w spadku)
Kto może wytoczyć	Spadkobiercy; w praktyce nie wymaga się naruszenia zachowku w prawie tureckim (udziału w spadku)	Spadkobiercy, którzy nie otrzymali należnego im zachowku w prawie tureckim (udziału w spadku) (TMK art. 560/1)
Skutek	Unieważnienie wpisu własności i nowy wpis	Obniżenie rozrządzeń spadkodawcy przekraczających część, którą mógł rozporządzić (TMK art. 560/1)
Termin	Brak w ustawie; w praktyce nie jest ograniczony terminem	Jeden rok od dowiedzenia się, a w każdym razie dziesięć lat od otwarcia spadku (dla testamentów od chwili otwarcia) (TMK art. 571/1)

Ustawa wymienia kolejno rozporządzenia między żyjącymi podlegające obniżeniu, nieodpłatne; wśród nich znajdują się również „rozporządzenia, co do których jest oczywiste, że spadkodawca dokonał ich w celu pozbawienia skuteczności przepisów o zachowku w prawie tureckim (udziale w spadku)” (TMK art. 565, pkt 4. lit.). Nawet jeżeli prawo do wytoczenia powództwa o obniżenie rozrządzeń wygaśnie wskutek upływu terminu, zarzut obniżenia może być podniesiony w każdym czasie w drodze zarzutu procesowego (TMK art. 571/3). Osoba, na rzecz której dokonano rozporządzenia podlegającego obniżeniu, jeżeli jest w dobrej wierze, obowiązana jest zwrócić jedynie to, co pozostało w jej ręku w chwili przejścia spadku (TMK art. 566/1). Wysokości zachowku w prawie tureckim (udziału w spadku) znajdują się na stronie jak oblicza się zachowek w prawie tureckim (udział w spadku).

Czy przy pozornej czynności spadkodawcy istnieje przedawnienie?

Ustawa nie przewiduje dla tego zarzutu szczególnego terminu: TBK art. 19 nie określa terminu, a w tureckim kodeksie cywilnym również brak terminu zawitego dla zarzutu pozorności. W praktyce powództwo o unieważnienie wpisu własności i nowy wpis oparte na pozornej czynności spadkodawcy nie jest ograniczone przedawnieniem ani terminem zawitym; uzasadnieniem jest to, że czynność pozorną uznaje się za nieważną od początku i nie staje się ona ważna wskutek upływu czasu.

Jednak termin dla powództwa o obniżenie rozrządzeń ma znaczenie. Jeżeli zarzut pozorności nie zostanie udowodniony, na przykład gdy okaże się, że cena sprzedaży została rzeczywiście zapłacona, pozostaje droga obniżenia rozrządzeń; prawo do wytoczenia powództwa o obniżenie wygasa z upływem jednego roku od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o naruszeniu zachowku, a w każdym razie dziesięciu lat (TMK art. 571/1). Dlatego w praktyce oba żądania zgłasza się w tym samym pozwie, ustalając między nimi stosunek żądania głównego i ewentualnego: żądanie główne to unieważnienie wpisu własności i nowy wpis z powodu pozorności, a na wypadek jego oddalenia – żądanie ewentualne obniżenia rozrządzeń. Ustawa nazywa to powództwem ewentualnym; sąd może rozpoznać żądanie ewentualne dopiero po oddaleniu żądania głównego co do istoty (HMK art. 111). Jeżeli nie zażądano obniżenia rozrządzeń, sąd nie bada go z urzędu (HMK art. 26/1). Jeżeli żądanie obniżenia rozrządzeń zostanie dodane później w drodze sprostowania pozwu, sporne jest, jak liczyć termin roczny; sprostowanie w tym samym postępowaniu można zgłosić tylko raz i najpóźniej do zakończenia postępowania dowodowego (HMK art. 176/2, art. 177/1). Dlatego bezpieczniej jest zgłosić żądanie obniżenia rozrządzeń od razu.

Nawet jeżeli termin nie biegnie, czas może działać na niekorzyść: świadkowie i dokumenty z tego okresu mogą zaginąć, a nieruchomość może zmienić właściciela.

Gdy nieruchomość zostanie sprzedana w toku procesu: zabezpieczenie i wzmianka w akcie własności (tapu)

Orzeczenie o unieważnieniu wpisu własności i nowym wpisie nie jest wpisywane do aktu własności (tapu), dopóki się nie uprawomocni (HMK art. 350/2, art. 367/2). Jeżeli w międzyczasie nieruchomość zostanie sprzedana innej osobie, osoba trzecia, która nabyła własność w dobrej wierze opierając się na wpisie w księdze wieczystej, korzysta z ochrony (TMK art. 1023). Osoba trzecia, która wiedziała lub powinna była wiedzieć o wadliwości wpisu, nie może powoływać się na ten wpis (TMK art. 1024/1).

Środkiem zapobiegawczym jest zabezpieczenie roszczenia: sąd może je zarządzić, jeżeli istnieje obawa, że wskutek zmiany istniejącego stanu rzeczy uzyskanie prawa stanie się znacznie utrudnione albo niemożliwe (HMK art. 389/1). Postanowienia sądu dotyczące ochrony praw spornych mogą być wpisane do księgi wieczystej jako wzmianka i mogą być podnoszone przeciwko osobom, które nabyły prawa do nieruchomości po dokonaniu wzmianki (TMK art. 1010). Jeżeli wniosek o wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu nie zostanie złożony w ciągu tygodnia od jego ogłoszenia lub doręczenia, zabezpieczenie upada z mocy prawa (HMK art. 393/1); jeżeli zabezpieczenie zostało udzielone przed wytoczeniem powództwa, a powództwo nie zostanie wytoczone w ciągu dwóch tygodni od dnia złożenia wniosku o jego wykonanie, zabezpieczenie również upada (HMK art. 397/1). Zabezpieczenie i pozostałe szczegóły znajdują się na stronie powództwo o unieważnienie wpisu własności i nowy wpis.

Jeżeli po wytoczeniu powództwa nieruchomość mimo to zostanie zbyta, powód może kontynuować postępowanie przeciwko nabywcy albo przekształcić powództwo w powództwo o odszkodowanie przeciwko zbywcy (HMK art. 125/1).

Przed jakim sądem i gdzie wytacza się powództwo?

Właściwość rzeczowa. Sprawę rozpoznaje sąd cywilny pierwszej instancji (turecki kodeks postępowania cywilnego art. 2). Unieważnienie wpisu własności i nowy wpis nie jest zaliczane do sporów, w których przed wniesieniem pozwu obowiązkowe jest skorzystanie z mediacji (ustawa nr 6325 art. 18/B/1).

Właściwość miejscowa. W sprawach dotyczących prawa rzeczowego na nieruchomości lub mogących prowadzić do zmiany uprawnionego z prawa rzeczowego wyłącznie właściwy jest sąd miejsca położenia nieruchomości (turecki kodeks postępowania cywilnego art. 12/1). Żądanie unieważnienia wpisu własności i nowego wpisu mieści się w tym zakresie. Jeżeli sprawa dotyczy kilku nieruchomości, może być wytoczona także co do pozostałych przed sądem miejsca położenia jednej z nich (turecki kodeks postępowania cywilnego art. 12/3).

Dla spraw dotyczących dziedziczenia obowiązuje odrębna wyłączna właściwość miejscowa: w sprawach o dział spadku, o stwierdzenie nieważności i obniżenie rozrządzeń na wypadek śmierci oraz we wszystkich sprawach wytaczanych przeciwko spadkobiercom do czasu ostatecznego działu spadku wyłącznie właściwy jest sąd ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy (turecki kodeks postępowania cywilnego art. 11/1). Jeżeli osoba, która nabyła nieruchomość, także jest spadkobiercą, obie normy wyłącznej właściwości mogą literalnie się krzyżować; w praktyce powództwa o unieważnienie wpisu własności i nowy wpis oparte na pozornej czynności spadkodawcy są rozpoznawane przez sąd miejsca położenia nieruchomości. Jeżeli nieruchomość znajduje się w Alanyi, sprawę rozpoznaje sąd w Alanyi, choćby spadkodawca żył w innej prowincji. Jeżeli zarzut pozorności ma być zgłoszony łącznie z żądaniem obniżenia rozrządzeń, właściwość sądu należy ocenić odrębnie.

Często zadawane pytania

Ojciec sprzedał dom bratu, ale cena nie została zapłacona. Co mogę zrobić?
Zarzut dotyczy tego, że uwidoczniona w akcie własności (tapu) sprzedaż nie odzwierciedla rzeczywistej woli; ustawa nakazuje przy wykładni umowy badać rzeczywistą i wspólną wolę, a nie dosłowne brzmienie (turecki kodeks zobowiązań art. 19/1). Brak zapłaty ceny jest jedną z okoliczności branych w praktyce pod uwagę przy ocenie zamiaru wyprowadzenia majątku. Zarzut zgłasza się w żądaniu unieważnienia wpisu własności i nowego wpisu, a ciężar dowodu spoczywa na zgłaszającym zarzut (turecki kodeks cywilny art. 6, turecki kodeks postępowania cywilnego art. 190/1).

W akcie własności (tapu) widnieje sprzedaż; czy mogę dowieść czegoś przeciwnego zeznaniami świadków?
Co do zasady przeciwko dokumentowi nie przesłuchuje się świadków (turecki kodeks postępowania cywilnego art. 201). Ustawa jednak wyraźnie stanowi, że przy zarzutach pozorności zgłaszanych przez osoby trzecie świadkowie mogą być przesłuchani (turecki kodeks postępowania cywilnego art. 203/1-d); w praktyce spadkobierca wytaczający powództwo na podstawie własnego prawa jest pod tym względem traktowany jako osoba trzecia.

Czy pozorna czynność spadkodawcy podlega przedawnieniu?
Ustawa nie przewiduje szczególnego terminu dla tego zarzutu i w praktyce powództwo nie jest ograniczone terminem. Natomiast prawo do wytoczenia powództwa o obniżenie rozrządzeń wygasa po upływie roku od powzięcia wiadomości, a w każdym razie po upływie dziesięciu lat (turecki kodeks cywilny art. 571/1); dlatego żądanie obniżenia rozrządzeń zgłasza się łącznie z zarzutem pozorności, jako żądanie ewentualne (turecki kodeks postępowania cywilnego art. 111).

Nie mam zachowku w prawie tureckim (udział w spadku); czy mimo to mogę wytoczyć powództwo?
Tak. W praktyce zarzut pozorności może zgłosić każdy spadkobierca – niezależnie od tego, czy przysługuje mu zachowek w prawie tureckim (udział w spadku) – w granicach swojego udziału w spadku. Powództwo o obniżenie rozrządzeń ustawa przyznaje natomiast wyłącznie spadkobiercom, którzy nie otrzymali należnego im zachowku w prawie tureckim (udział w spadku) (turecki kodeks cywilny art. 560/1).

Czy wyprowadzanie majątku przez spadkodawcę i wydziedziczenie to to samo?
Nie. Wydziedziczenie jest rozrządzeniem na wypadek śmierci dokonanym przez spadkodawcę z przyczyn wskazanych w ustawie; szczegóły znajdują się na stronie wydziedziczenie. Pozorność jest natomiast zarzutem, że dokonane za życia przeniesienie nie było rzeczywiste.

Co się stanie, jeżeli osoba, która nabyła dom, sprzedała go dalej?
Chroni się nabycie przez osobę, która nabyła nieruchomość w dobrej wierze, ufając wpisowi w akcie własności (tapu) (turecki kodeks cywilny art. 1023); kto natomiast wiedział lub powinien był wiedzieć, że wpis jest wadliwy, nie może powoływać się na ten wpis (turecki kodeks cywilny art. 1024/1). Dlatego powództwo kieruje się także przeciwko obecnemu właścicielowi i odrębnie dowodzi się, że nie był on w dobrej wierze. Jeżeli obecny właściciel był w dobrej wierze, w praktyce dochodzi się od pierwszego nabywcy wartości nieruchomości.

Podstawa prawna

turecki kodeks zobowiązań nr 6098 — art. 19 (wykładnia umów, czynności pozorne), art. 237 (forma sprzedaży nieruchomości), art. 285 (definicja darowizny), art. 288 (przyrzeczenie darowizny), art. 289 (darowizna ręczna) — mevzuat.gov.tr

turecki kodeks cywilny nr 4721 — art. 6 (ciężar dowodu), art. 560 (przesłanki powództwa o obniżenie rozrządzeń), art. 565 (przysporzenia podlegające obniżeniu), art. 566 (obowiązek zwrotu), art. 571 (terminy zawite), art. 598 (akt poświadczenia dziedziczenia), art. 599 (nabycie spadku), art. 611 (odrzucenie przez jednego ze spadkobierców), art. 640 (wspólność spadku), art. 706 (czynność prawna przy nabyciu własności nieruchomości), art. 1010 (adnotacja o ograniczeniu prawa do rozporządzania), art. 1023 (wobec osób trzecich w dobrej wierze), art. 1024 (wobec osób trzecich niebędących w dobrej wierze), art. 1025 (wykreślenie i zmiana wadliwego wpisu) — mevzuat.gov.tr

turecki kodeks postępowania cywilnego nr 6100 — art. 2 (właściwość rzeczowa sądów cywilnych pierwszej instancji), art. 11 (właściwość w sprawach ze stosunku spadku), art. 12 (właściwość w sprawach z prawa rzeczowego na nieruchomości), art. 26 (zasada związania sądu żądaniem), art. 111 (powództwo ewentualne), art. 119 (treść pozwu), art. 125 (przeniesienie przedmiotu sporu), art. 145 (późniejsze zgłaszanie dowodów), art. 176–177 (sprostowanie), art. 190 (ciężar dowodu), art. 200 (obowiązek udowodnienia dokumentem), art. 201 (zakaz dowodzenia świadkami przeciwko dokumentowi), art. 202 (początek dowodu), art. 203 (wyjątki od obowiązku udowodnienia dokumentem), art. 350 i art. 367 (wpływ wniesienia środka zaskarżenia na egzekucję), art. 389 (przesłanki zabezpieczenia), art. 393 (wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu), art. 397 (czynności uzupełniające zabezpieczenie), art. dodatkowy 1 (podwyższenie progów kwotowych) — mevzuat.gov.tr

ustawa o mediacji w sporach cywilnych nr 6325 — art. 18/B (mediacja jako przesłanka procesowa w niektórych sporach) — mevzuat.gov.tr

Powiązane strony

Niniejszy tekst ma charakter ogólnej informacji prawnej i nie stanowi opinii prawnej. Ponieważ okoliczności każdej sprawy są odmienne, w konkretnej sytuacji zaleca się skorzystanie z pomocy prawnej adwokata.