Erfrechtadvocaat in Alanya en erfrecht
Geschillen in het erfrecht bestaan vaak niet uit slechts één vordering. De vaststelling van de erfgenamen en de nalatenschap, de aanvaarding of verwerping van de erfenis, de bescherming van het reservedeel, de geldigheid van het testament en de verdeling van onroerende goederen in de nalatenschap kunnen met elkaar samenhangen. Een deel van deze vorderingen vervalt indien ze niet binnen de in de wet bepaalde termijnen worden ingesteld.
In Alanya leidt de verwerving van onroerende goederen en de vestiging van personen uit verschillende landen ertoe dat een buitenlands element in nalatenschapsdossiers veel voorkomt. Erfgenamen die in het buitenland wonen, erflaters met een buitenlandse nationaliteit, in het buitenland opgemaakte documenten en in verschillende landen gelegen vermogensbestanddelen zijn onderwerpen die in deze dossiers afzonderlijk moeten worden beoordeeld.
Op deze pagina worden veelvoorkomende geschillen in het erfrecht, de belangrijkste fasen van het proces, uiterste wilsbeschikkingen en de uitgangspunten met betrekking tot nalatenschapsdossiers met een buitenlands element in algemene lijnen uiteengezet. Aangezien de omstandigheden van elk geschil verschillen, dient de juridische beoordeling aan de hand van de concrete zaak te worden verricht.
Voornaamste rechtsgebieden
Belangrijkste geschillen in het erfrecht
Vorderingen die voortvloeien uit het erfrecht berusten op verschillende rechtsgronden, zijn aan verschillende termijnen onderworpen en worden door verschillende rechtbanken behandeld. Vorderingen tot vaststelling van de nalatenschap en vorderingen tot bescherming van het reserve-aandeel of tot vernietiging van een rechtshandeling zijn niet aan dezelfde procedure onderworpen.
Erfgenamencertificaat en vaststelling van de nalatenschap
Een verklaring van erfrecht is een document waarin staat wie de erfgenamen zijn en wat hun erfporties zijn. Dit document is nodig voor veel handelingen met betrekking tot de nalatenschap bij het kadaster, banken en andere instellingen. De verklaring van erfrecht heeft geen kracht van gewijsde; de ongeldigheid ervan kan te allen tijde worden aangevoerd. Personen wier belang is geschonden door een door een notaris afgegeven verklaring van erfrecht, kunnen daartegen bezwaar maken bij de civiele rechtbank (sulh hukuk mahkemesi).
De in het document vermelde porties vloeien voort uit de wettelijke erfopvolgingsregeling. Voor bloedverwanten worden drie groepen (zümre) onderscheiden: de eerste groep omvat de afstammelingen van de erflater, de tweede groep de ouders van de erflater indien deze geen afstammelingen heeft, en de afstammelingen van die ouders, en de derde groep, indien ook deze ontbreken, de grootouders en hun afstammelingen. De langstlevende echtgenoot ontvangt een portie afhankelijk van de groep waarmee hij of zij samen erft: indien hij of zij samen met afstammelingen erft, een kwart van de nalatenschap; samen met de groep van de ouders, de helft; samen met de grootouders en hun afstammelingen, drie kwart; indien ook deze ontbreken, komt de gehele nalatenschap toe aan de echtgenoot. De nalatenschap van iemand die zonder erfgenamen overlijdt, gaat over op de Staat.
Het vaststellen van de omvang van de nalatenschap is een afzonderlijke fase. Onroerende goederen, bankrekeningen, voertuigen, aandelen in vennootschappen en vorderingen, evenals de schulden van de erflater, worden bij het vaststellen van de omvang van de nalatenschap in aanmerking genomen. Handelingen gericht op het vaststellen van de nalatenschap bieden erfgenamen weliswaar de mogelijkheid om de omvang van het vermogen te bepalen, maar lossen op zichzelf geen eigendomsgeschillen met betrekking tot de nalatenschap op.
Legitieme portie en inkorting
Sommige vermogensverschuivingen die de erflater bij leven heeft verricht of beschikkingen ter zake des doods kunnen de voorbehouden erfdelen aantasten die de wet aan bepaalde erfgenamen toekent. Erfgenamen met een voorbehouden erfdeel zijn de afstammelingen, de ouders en de langstlevende echtgenoot; het voorbehouden erfdeel van broers en zussen is in 2007 afgeschaft. Indien er geen erfgenamen met een voorbehouden erfdeel zijn, kan de erflater over zijn gehele vermogen beschikken bij uiterste wilsbeschikking.
Het voorbehouden erfdeel is een bij wet bepaald gedeelte van het wettelijke erfdeel: voor afstammelingen de helft van het wettelijke erfdeel, voor elk van de ouders een vierde, en voor de langstlevende echtgenoot het volledige wettelijke erfdeel indien deze samen met afstammelingen of met de ouders erft, en in andere gevallen drie vierde. Een erflater die afstammelingen, ouders of een echtgenoot als erfgenaam heeft, kan uitsluitend beschikken over het gedeelte van zijn nalatenschap dat buiten de voorbehouden erfdelen valt.
Niet elke om niet verrichte vermogensverschuiving is aan inkorting onderworpen. De wet somt de vermogensverschuivingen onder levenden die voor inkorting in aanmerking komen limitatief op; geschenken die in het jaar vóór het overlijden overeenkomstig het gebruik zijn gegeven, vallen daarbuiten.
Het recht om een vordering tot inkorting in te stellen, vervalt één jaar nadat de erfgenaam kennis heeft gekregen van de aantasting van zijn voorbehouden erfdeel en in ieder geval tien jaar na de opening van het testament bij testamentaire beschikkingen, respectievelijk na het openvallen van de nalatenschap bij andere beschikkingen. Ook nadat deze termijnen zijn verstreken, kan inkorting te allen tijde bij wijze van verweer worden ingeroepen.
Schijnhandeling door de erflater en vernietiging van de eigendomsregistratie
De stelling dat de erflater, met het doel goederen aan zijn erfgenamen te onttrekken, een onroerende zaak die hij in werkelijkheid wilde schenken, heeft overgedragen onder de schijn van een andere rechtshandeling, zoals een verkoop of een overeenkomst tot verzorging tot overlijden, wordt in de praktijk beoordeeld als een schijnhandeling door de erflater.
Bij deze beoordeling neemt het Hof van Cassatie (Yargıtay) factoren in aanmerking zoals de gebruiken en gewoonten van het land en de regio, maatschappelijke tendensen, de gewone loop van gebeurtenissen, de vraag of de erflater een gerechtvaardigde en redelijke reden had om de overeenkomst te sluiten, of de gedaagde over voldoende koopkracht beschikte, het verschil tussen de verkoopprijs en de werkelijke waarde op de datum van de overeenkomst, en de persoonlijke relatie tussen de partijen en de erflater. Ook de verhouding van de overgedragen zaak tot het totale vermogen van de erflater kan in de praktijk bepalend zijn. Daarentegen behoort het feit dat de erflater tijdens zijn leven een aanvaardbare verdeling heeft gemaakt die het evenwicht tussen de rechten waarborgt en alle erfgenamen omvat, tot de omstandigheden die wijzen op de afwezigheid van het oogmerk om goederen aan de erfgenamen te onttrekken.
Deze vordering kan worden ingesteld door alle erfgenamen wier erfrecht is geschaad, ongeacht of zij een voorbehouden erfdeel hebben. Aangezien er tussen de erfgenamen geen verplichte processuele gemeenschap bestaat, kan elke erfgenaam afzonderlijk, naar rato van zijn erfdeel, vernietiging van de eigendomsregistratie en inschrijving vorderen. Degene die de nalatenschap op rechtsgeldige wijze heeft verworpen, kan deze vordering echter niet instellen.
Verdeling van de nalatenschap en opheffing van de gemeenschap
Wanneer er meerdere erfgenamen zijn, ontstaat vanaf het openvallen van de nalatenschap tot aan de verdeling tussen de erfgenamen een gemeenschap die alle rechten en verplichtingen van de boedel omvat. De erfgenamen houden de boedel in gemeenschap en oefenen gezamenlijk de rechten met betrekking tot de boedel uit; voor beheers- en beschikkingshandelingen is in beginsel unanimiteit vereist.
Erfgenamen kunnen in onderling overleg tot verdeling overgaan; de geldigheid van de verdelingsovereenkomst is afhankelijk van schriftelijke vastlegging en voor verdelingsovereenkomsten die onroerende zaken omvatten, is geen officiële vorm vereist. Daarentegen moet een overeenkomst waarbij een erfgenaam zijn erfdeel aan een derde overdraagt, bij notariële akte worden opgesteld.
Indien geen overeenstemming kan worden bereikt, kan de verdeling van de nalatenschap of, afhankelijk van de omstandigheden, de opheffing van de gemeenschap worden gevorderd. In gevallen waarin het unanimiteitsvereiste het proces blokkeert, kan een van de erfgenamen ook verzoeken om de mede-eigendom in onverdeeldheid van alle of een deel van de tot de boedel behorende goederen om te zetten in mede-eigendom naar aandelen.
Indien verdeling van de onroerende zaak in natura niet mogelijk is, kan verdeling door verkoop aan de orde komen. Volgens de regeling die op 31 juli 2026 in werking is getreden, wordt, indien alle eigenaren de onroerende zaak door erfopvolging hebben verkregen en geen derde buiten de erfgenamen een eigendomsrecht heeft, bij opheffing van de mede-eigendom door verkoop de eerste veiling eenmalig en uitsluitend onder de eigenaar-erfgenamen gehouden. Bij deze veiling moeten de biedingen de volledige getaxeerde waarde van de onroerende zaak, vermeerderd met de kosten van verkoop en verdeling, overschrijden. Deze drempel wijkt af van de algemene regel: bij andere eerste veilingen bedraagt het vereiste percentage vijftig procent van de getaxeerde waarde. De regeling is niet van toepassing op openbare veilingen waarvan de aankondiging vóór de inwerkingtredingsdatum is gepubliceerd.
Het proces stap voor stap
Hoe verloopt de erfrechtprocedure?
Vaststelling van de erfgenamen en de nalatenschap
Aan het begin van het proces wordt via de bevolkingsregisters onderzoek gedaan naar de erfgenamen en via het kadaster, bank- en andere registers naar de omvang van de nalatenschap. Het vaststellen of de erflater schulden en lopende rechtsbetrekkingen had, is met name van belang bij de beoordeling van opties zoals verwerping van de nalatenschap en het opmaken van een officiële boedelbeschrijving.
Indien in deze fase een testament aanwezig is, geldt een afzonderlijke procedure. Een testament dat na het overlijden van de erflater wordt gevonden, moet, ongeacht of het geldig is, onmiddellijk worden overhandigd aan de sulh hâkimi; degene die het testament heeft opgesteld, bewaard, op andere wijze in handen heeft gekregen of tussen de goederen van de overledene heeft aangetroffen, is verplicht dit te doen zodra hij van het overlijden op de hoogte is, en is bij nalaten aansprakelijk voor de daaruit voortvloeiende schade. Het testament moet, eveneens ongeacht de geldigheid ervan, binnen een maand na overhandiging door de sulh hâkimi van de woonplaats van de erflater worden geopend en aan de belanghebbenden worden voorgelezen. Aan elk van de rechthebbenden op de nalatenschap wordt, voor rekening van de nalatenschap, een gewaarmerkt afschrift van de op hen betrekking hebbende delen van het testament betekend; aan degenen van wie de verblijfplaats onbekend is, wordt betekening gedaan door middel van openbare bekendmaking. Met de opening van het testament, die het startpunt vormt van de vervaltermijn van tien jaar voor rechtsvorderingen tot vernietiging en inkorting, wordt deze handeling bedoeld.
Overgang van de nalatenschap, verwerping en officiële boedelbeschrijving
De nalatenschap gaat door het overlijden van de erflater van rechtswege over op de erfgenamen; de erfgenamen hoeven geen afzonderlijke verklaring van aanvaarding af te leggen. Niettemin kunnen wettelijke en bij testament aangewezen erfgenamen onder de in de wet voorziene voorwaarden de nalatenschap verwerpen.
De algemene termijn voor verwerping van de nalatenschap is drie maanden. Voor wettelijke erfgenamen vangt deze termijn aan op de datum waarop zij van het overlijden van de erflater kennis hebben genomen, tenzij zij bewijzen dat zij pas later van hun hoedanigheid van erfgenaam kennis hebben gekregen; voor bij testament benoemde erfgenamen vangt de termijn aan op de datum waarop de uiterste wilsbeschikking van de erflater hun officieel is meegedeeld.
In gevallen waarin de werkelijke activa en passiva van de nalatenschap onbekend zijn, kan de erfgenaam die het recht heeft de nalatenschap te verwerpen, verzoeken om een officiële boedelbeschrijving. Dit verzoek moet binnen een maand worden gedaan met inachtneming van de procedure voor verwerping van de nalatenschap; een verzoek van een van de erfgenamen werkt ook ten aanzien van de anderen. Zolang de officiële boedelbeschrijving wordt opgesteld, kan geen executie worden ingesteld voor de schulden van de erflater en loopt gedurende deze periode geen verjaringstermijn; behoudens spoedeisende gevallen kunnen lopende rechtszaken niet worden voortgezet en kunnen geen nieuwe rechtszaken aanhangig worden gemaakt.
Nadat de boedelbeschrijving is voltooid, kan de erfgenaam een van de volgende opties kiezen: verwerping van de nalatenschap, een verzoek om officiële vereffening, aanvaarding volgens de boedelbeschrijving of onvoorwaardelijke aanvaarding. Een erfgenaam die in dit stadium niet binnen de termijn een verklaring aflegt, wordt geacht de nalatenschap volgens de boedelbeschrijving te hebben aanvaard.
In geval van aanvaarding volgens de boedelbeschrijving gaan in de regel slechts de in de boedelbeschrijving opgenomen schulden op de erfgenaam over. Deze beperking heeft echter betrekking op de omvang van de schulden, niet op het aansprakelijke vermogen: de erfgenaam is voor de in de boedelbeschrijving opgenomen schulden aansprakelijk met zowel de goederen van de nalatenschap als zijn eigen vermogen. Voor de erfgenaam die in het geheel niet aansprakelijk wil zijn voor de schulden van de nalatenschap, is niet aanvaarding volgens de boedelbeschrijving, maar officiële vereffening of verwerping de aangewezen weg. In geval van officiële vereffening zijn de erfgenamen niet aansprakelijk voor de schulden van de nalatenschap; deze weg staat echter niet in elke zaak open: een verzoek om officiële vereffening wordt niet in aanmerking genomen indien een van de mede-erfgenamen de nalatenschap heeft aanvaard.
Fase van verdeling, bemiddeling en gerechtelijke procedure
Indien de erfgenamen onderling overeenstemming kunnen bereiken, kan een verdelingsovereenkomst worden opgesteld. Indien geen overeenstemming wordt bereikt, kunnen, afhankelijk van de aard van het geschil, verschillende juridische wegen aan de orde komen, zoals verdeling van de nalatenschap, opheffing van de gemeenschap, inkorting (tenkis), doorhaling en herinschrijving van de eigendomstitel wegens een schijnhandeling van de erflater (muris muvazaası), of nietigverklaring van een uiterste wilsbeschikking.
Bij geschillen over de verdeling van roerende en onroerende zaken en over de opheffing van de gemeenschap is het verplicht om vóór het instellen van een vordering een bemiddelingsprocedure (arabuluculuk) te starten; dit is een procesvoorwaarde. Vorderingen tot inkorting, tot doorhaling en herinschrijving van de eigendomstitel wegens een schijnhandeling van de erflater, tot nietigverklaring van een uiterste wilsbeschikking en verzoeken om een verklaring van erfrechtelijke hoedanigheid (mirasçılık belgesi) zijn daarentegen niet aan deze procesvoorwaarde onderworpen. Indien de bemiddeling tot overeenstemming leidt, is het verplicht om voor de opgestelde overeenkomst een verklaring van uitvoerbaarheid te verkrijgen. Indien de overeenkomst betrekking heeft op de overdracht van een onroerende zaak, kan na verkrijging van deze verklaring rechtstreeks bij het kadaster (tapu müdürlüğü) om inschrijving worden verzocht.
Wat de bevoegdheid naar onderwerp betreft, vallen de opheffing van de gemeenschap, de verdeling van de nalatenschap, de verklaring van erfrechtelijke hoedanigheid, maatregelen ter bescherming van de nalatenschap en de verklaring van verwerping van de nalatenschap onder de bevoegdheid van de sulh hukuk mahkemesi. Vorderingen tot inkorting, tot doorhaling en herinschrijving van de eigendomstitel wegens een schijnhandeling van de erflater, tot nietigverklaring van een testament en vorderingen tot afgifte van goederen op grond van erfrecht worden daarentegen behandeld door de asliye hukuk mahkemesi. Ook wat de territoriale bevoegdheid betreft, bestaat er een onderscheid: bij vorderingen tot verdeling van de nalatenschap, nietigverklaring van uiterste wilsbeschikkingen en inkorting is uitsluitend de rechtbank van de laatste woonplaats van de erflater bevoegd, terwijl bij vorderingen tot doorhaling en herinschrijving van de eigendomstitel met betrekking tot een onroerende zaak en tot opheffing van de gemeenschap uitsluitend de rechtbank van de plaats waar de onroerende zaak is gelegen bevoegd is. De exclusieve bevoegdheid van de rechtbank van de laatste woonplaats is niet beperkt tot de genoemde soorten vorderingen; ook vorderingen tot nietigverklaring van de verdelingsovereenkomst, vorderingen tot afgifte van goederen op grond van erfrecht, geschillen tussen erfgenamen over het beheer van de nalatenschap en alle vorderingen die tegen erfgenamen worden ingesteld tot aan de definitieve verdeling van de nalatenschap vallen hieronder. Bij vorderingen tot nietigverklaring van de verklaring van erfrechtelijke hoedanigheid en tot afgifte van een nieuwe verklaring is ook de rechtbank van de woonplaats van elk van de erfgenamen bevoegd.
Deze regels leiden concreet tot het volgende resultaat: procedures betreffende de verdeling, de inkorting en de nietigverklaring van een uiterste wilsbeschikking met betrekking tot de nalatenschap van een erflater wiens laatste woonplaats Alanya was, worden gevoerd voor de rechtbanken van Alanya; indien de onroerende zaak binnen de grenzen van Alanya ligt, is dezelfde rechtbank ook uitsluitend bevoegd voor vorderingen tot doorhaling van de inschrijving in het kadaster en inschrijving op naam, alsmede voor vorderingen tot beëindiging van de gemeenschap.
Tijdens de procedure kunnen bewijsmiddelen worden beoordeeld, zoals kadaster- en bankgegevens, documenten tussen partijen, getuigenverklaringen, deskundigenonderzoek en, indien nodig, een gerechtelijke plaatsopneming.
Inschrijving van erfopvolging en belastingprocedures
Nadat het bewijs van erfrechtopvolging is verkregen, kunnen de tot de nalatenschap behorende onroerende zaken op naam van de erfgenamen worden ingeschreven. De inschrijving van de erfopvolging vindt plaats zonder dat de vaststelling van de erfbelasting (veraset ve intikal vergisi) wordt afgewacht; in dit stadium wordt geen fiscaal vrijgavecertificaat (ilişik kesme belgesi) van de belastingdienst verlangd. Uiterlijk vijftien dagen na de datum van inschrijving moet het resultaat aan de bevoegde belastingdienst worden gemeld. Voor de verkoop of schenking van de onroerende zaak, of voor de vestiging van een zakelijk recht daarop, na de inschrijving van de erfopvolging is daarentegen vereist dat de belasting volledig is betaald; de ambtenaren van het kadaster mogen zonder een door de belastingdienst afgegeven fiscaal vrijgavecertificaat (ilişik kesme belgesi) geen overdracht of vervreemding verrichten.
De wet heeft deze regel niet strikt toegepast. Indien de belastingplichtige voor de verschuldigde belasting zekerheid stelt van de aard die is vermeld in wet nr. 6183, kan toestemming worden verleend voor de overdracht en levering van een deel van of alle verkregen onroerende zaken. Deze mogelijkheid kan voor de erfgenaam die de onroerende zaak moet verkopen een alternatief vormen voor de volledige vooruitbetaling van de belasting.
De termijn voor het indienen van de aangifte voor de erf- en overdrachtsbelasting varieert afhankelijk van de plaats van overlijden en het land waar de erfgenamen zich bevinden. Indien het overlijden in Turkije heeft plaatsgevonden, bedraagt de termijn vier maanden indien de erfgenaam zich in Turkije bevindt, en zes maanden indien hij zich in het buitenland bevindt. Indien het overlijden in het buitenland heeft plaatsgevonden, bedraagt de termijn zes maanden indien de erfgenaam zich in Turkije bevindt, vier maanden indien de erfgenaam zich in het land van de erflater bevindt, en acht maanden indien de erfgenaam zich in een ander buitenland bevindt. In geval van afwezigheid bedraagt de termijn één maand na de datum waarop de beslissing tot verklaring van afwezigheid in het overlijdensregister is ingeschreven.
Voor goederen die door vererving zijn verkregen, moet aangifte worden gedaan, zelfs indien zij onder de vrijstellingsdrempel blijven. Voor onroerende zaken is de heffingsgrondslag niet de marktwaarde, maar de waarde die geldt voor de onroerendgoedbelasting, en de waarderingsdatum is de dag waarop de nalatenschap openvalt. De belasting wordt vanaf de vaststelling ervan gedurende drie jaar betaald in totaal zes gelijke termijnen, telkens in mei en november.
Uiterste wilsbeschikkingen
Testament, erfovereenkomst en overeenkomst tot verzorging tot aan de dood
Testament
Een testament is een eenzijdige uiterste wilsbeschikking van de erflater. De wet kent drie vormen: een officieel testament, een eigenhandig testament en een mondeling testament, waarop alleen in uitzonderlijke omstandigheden een beroep kan worden gedaan.
Een openbaar testament wordt opgemaakt door de vrederechter, de notaris of een ambtenaar die daartoe bij wet is gemachtigd, in aanwezigheid van twee getuigen. Personen zonder handelingsbekwaamheid, personen die bij een strafrechtelijke rechterlijke beslissing uit overheidsdienst zijn uitgesloten, analfabeten, alsmede de echtgenoot van de erflater, diens bloedverwanten in opgaande en neergaande lijn, diens broers en zussen en de echtgenoten van deze personen mogen niet als ambtenaar of getuige deelnemen aan het opmaken van een openbaar testament. Het verbod op makingen is hiervan een afzonderlijke regel en richt zich tot degenen die aan de opmaking deelnemen: bij dat testament mag geen making worden gedaan aan de ambtenaar en de getuigen die deelnemen aan het opmaken van het openbare testament, aan hun bloedverwanten in opgaande en neergaande lijn, aan hun broers en zussen en aan de echtgenoten van deze personen. De erflater kan daarentegen bij testament wel een making doen aan zijn eigen echtgenoot of kind. Personen die zich in het buitenland bevinden, kunnen deze handeling bij een Turks consulaat laten verrichten.
Een handgeschreven testament moet van begin tot eind eigenhandig door de erflater zijn geschreven, het jaar, de maand en de dag van opmaking vermelden en door de erflater zijn ondertekend. Een tekst die op de computer is geschreven en ondertekend, voldoet niet aan deze voorwaarde. Het testament kan, hoewel dit niet verplicht is, ter bewaring in open of gesloten vorm aan de notaris, de vrederechter of de bevoegde ambtenaar worden toevertrouwd.
Het mondelinge testament is een uitzonderlijke vorm die uitsluitend geldt voor gevallen waarin wegens buitengewone omstandigheden, zoals acuut levensgevaar, een onderbreking van de vervoersverbindingen, ziekte of oorlog, geen openbaar of handgeschreven testament kan worden opgemaakt. Indien voor de erflater later de mogelijkheid ontstaat om op een andere wijze een testament te maken, vervalt het mondelinge testament van rechtswege één maand na dat tijdstip.
De erflater kan zijn testament te allen tijde herroepen. Herroeping geschiedt echter door een nieuw testament op te maken in een van de bij wet voorgeschreven vormen of door het testament te vernietigen. Indien een nieuw testament wordt opgemaakt zonder het vorige testament te vernietigen, treedt het latere testament in de plaats van het eerdere, tenzij het eerdere testament op ondubbelzinnige wijze wordt aangevuld.
De vernietiging van een uiterste wilsbeschikking kan op vier gronden berusten: de beschikking is gemaakt op een tijdstip waarop de erflater niet beschikkingsbekwaam was; de beschikking is het gevolg van dwaling, bedrog, bedreiging of dwang; de inhoud van de beschikking, de voorwaarden waaronder zij is gemaakt of de lasten die eraan zijn verbonden, zijn in strijd met de wet of de goede zeden; of de beschikking is gemaakt zonder inachtneming van de wettelijk voorgeschreven vormen.
De vordering tot vernietiging moet worden ingesteld binnen één jaar nadat de eiser kennis heeft genomen van de beschikking, de vernietigingsgrond en het feit dat hij rechthebbende is. In ieder geval vervalt dit recht ten aanzien van verweerders te goeder trouw tien jaar na de opening van het testament en, bij andere uiterste wilsbeschikkingen, tien jaar na het openvallen van de nalatenschap; ten aanzien van verweerders die niet te goeder trouw zijn, vervalt het na twintig jaar. Ook na het verstrijken van deze termijnen kan de nietigheid steeds bij wijze van nietigheidsverweer worden ingeroepen.
Erfovereenkomst
Een erfovereenkomst verschilt van een testament doordat het een tweezijdige uiterste wilsbeschikking is. Om geldig te zijn, moet deze in de vorm van een notarieel testament worden opgesteld; de partijen moeten hun wil tegelijkertijd tegenover de bevoegde ambtenaar verklaren en de opgemaakte overeenkomst in aanwezigheid van de ambtenaar en twee getuigen ondertekenen.
De twee beschikkingen verschillen ook wat betreft de handelingsbekwaamheid: voor het maken van een testament is het voldoende om over onderscheidingsvermogen te beschikken en de leeftijd van vijftien jaar te hebben bereikt, terwijl voor het sluiten van een erfovereenkomst vereist is dat men over onderscheidingsvermogen beschikt, meerderjarig is en niet onder curatele staat. Het ontbreken van de vereiste bekwaamheid vormt voor beide beschikkingen een grond voor vernietiging. Een uiterste wilsbeschikking die de erflater onder invloed van dwaling, bedrog, vrees of dwang heeft gemaakt, is echter vernietigbaar; indien de erflater niet binnen een jaar nadat hij de dwaling of het bedrog heeft ontdekt of zich aan de invloed van vrees of dwang heeft onttrokken, van de beschikking terugkomt, wordt deze als bekrachtigd beschouwd.
Van een erfovereenkomst kan, anders dan van een testament, niet vrijelijk en eenzijdig worden teruggekomen. De overeenkomst kan te allen tijde door een schriftelijke overeenkomst tussen de partijen worden beëindigd. Indien de benoemde erfgenaam of de persoon aan wie een bepaald goed is vermaakt, zich na het sluiten van de overeenkomst gedraagt op een wijze die een grond voor onterving vormt, kan de erflater de overeenkomst eenzijdig beëindigen; deze handeling moet worden verricht in een van de voor testamenten voorgeschreven vormen. Indien prestaties tijdens het leven niet overeenkomstig de overeenkomst worden verricht of niet worden zeker gesteld, kan de betrokken partij de overeenkomst beëindigen.
Er zijn twee soorten erfovereenkomsten. Bij een positieve erfovereenkomst verplicht de erflater zich ertoe zijn nalatenschap of een bepaald goed aan de wederpartij of aan een derde na te laten. Hoewel hij vrijelijk over zijn vermogen kan blijven beschikken, kunnen tegen uiterste wilsbeschikkingen en schenkingen die onverenigbaar zijn met zijn verplichting uit de overeenkomst bezwaren worden aangevoerd. Bij een overeenkomst tot afstand van erfrecht verliest de erfgenaam, al dan niet tegen een tegenprestatie, zijn hoedanigheid van erfgenaam; een afstand tegen een tegenprestatie heeft, tenzij de overeenkomst anders bepaalt, ook gevolgen voor de afstammelingen van degene die afstand doet.
Overeenkomst tot verzorging tot aan het overlijden
De overeenkomst tot verzorging tot aan het overlijden is geen uiterste wilsbeschikking, maar een zelfstandige overeenkomst die afzonderlijk is geregeld in het Turkse Verbintenissenwetboek. De verzorgingsplichtige verbindt zich ertoe de zorggerechtigde tot aan diens overlijden te verzorgen en te onderhouden; de zorggerechtigde verbindt zich ertoe een vermogensbestanddeel of bepaalde vermogenswaarden aan hem over te dragen.
Het verband met de erfrechtelijke overeenkomst betreft in beginsel de vorm: de overeenkomst is, ook indien zij geen erfstelling inhoudt, slechts geldig indien zij in de vorm van een erfrechtelijke overeenkomst is gesloten. De enige uitzondering hierop is het geval waarin de overeenkomst wordt gesloten door een door de Staat erkende zorginstelling, met inachtneming van de door de bevoegde autoriteiten bepaalde voorwaarden; in dat geval is de schriftelijke vorm voldoende. Indien de verzorgingsplichtige bovendien als erfgenaam is benoemd, zijn op de overeenkomst ook inhoudelijk de bepalingen betreffende de erfrechtelijke overeenkomst van toepassing.
De onderhoudsgerechtigde heeft, om zijn rechten op de overgedragen onroerende zaak zeker te stellen, zoals een verkoper een wettelijk hypotheekrecht. De onderhoudsplichtige is verplicht de onderhoudsgerechtigde passend voedsel en huisvesting te verschaffen, hem bij ziekte met de nodige zorg te verzorgen en hem te laten behandelen. Indien de voortzetting van de overeenkomst door handelen in strijd met de verplichtingen ondraaglijk wordt, kan elk van de partijen de overeenkomst zonder een termijn in acht te nemen beëindigen.
Of de overeenkomst werkelijk met het oog op verzorging is gesloten, of de verzorgingsprestaties zijn nagekomen en of de handeling ertoe strekte vermogen aan de erfgenamen te onttrekken, wordt beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het concrete geval. Zelfs indien de overeenkomst geldig wordt geacht, blijven de rechten van de erfgenamen om een vordering tot inkorting in te stellen en van de schuldeisers om een vernietigingsvordering in te stellen, voorbehouden.
Voor de vernietigingsvordering is de bepaling van belang die bij de wijziging van 24 december 2025 in de Wet op de gedwongen tenuitvoerlegging en het faillissement opnieuw is geformuleerd. Op grond daarvan zijn schenkingen en onverplichte beschikkingen die zijn verricht in het jaar voorafgaand aan de datum waarop het voorlopige of definitieve bewijs van onvermogen of het beslagprotocol dat als bewijs van onvermogen geldt, is opgesteld, dan wel aan de datum waarop het faillissement is uitgesproken, vatbaar voor vernietiging; overeenkomsten van levensonderhoud tot aan het overlijden worden, tenzij wordt bewezen dat een passende tegenprestatie is verkregen, ook gerekend tot de beschikkingen die als schenking worden aangemerkt. Het vermoeden is niet onweerlegbaar: indien kan worden bewezen dat de overeenkomst werkelijk in ruil voor verzorging is gesloten en dat er een passend evenwicht tussen de prestaties bestaat, treedt geen vernietiging in.
Verbintenissen en aansprakelijkheid
Verwerping van de nalatenschap en aansprakelijkheid van erfgenamen
Met het overlijden van de erflater gaat de nalatenschap, met alle rechten en schulden, over op de erfgenamen. Erfgenamen kunnen de nalatenschap verwerpen onder de in de wet bepaalde voorwaarden.
De algemene termijn voor de verwerping van de nalatenschap is drie maanden. Indien als beveiligingsmaatregel een boedelbeschrijving heeft plaatsgevonden, vangt deze termijn aan op het moment dat de rechter van de sulh hukuk-mahkemesi heeft meegedeeld dat de beschrijving is voltooid. De verwerping moet onvoorwaardelijk geschieden en mondeling of schriftelijk bij de sulh hukuk-mahkemesi worden verklaard; een tijdig gedane verwerping wordt door de sulh hukuk-mahkemesi van de plaats waar de nalatenschap is opengevallen in het daartoe bestemde bijzondere register ingeschreven.
Een erfgenaam die vóór het verstrijken van de verwerpingstermijn als erfgenaam heeft deelgenomen aan handelingen met betrekking tot de nalatenschap die niet als gewoon beheer van de boedel kunnen worden beschouwd of die niet noodzakelijk waren voor de voortzetting van de zaken van de erflater, dan wel goederen van de nalatenschap heeft verborgen of zich heeft toegeëigend, kan de nalatenschap niet meer verwerpen. Het instellen van een rechtsvordering of het starten van een tenuitvoerleggingsprocedure om te voorkomen dat verjarings- of vervaltermijnen verstrijken, tast het recht op verwerping daarentegen niet aan.
Indien op het tijdstip van het overlijden van de erflater diens onvermogen om zijn schulden te voldoen duidelijk blijkt of officieel is vastgesteld, wordt de nalatenschap geacht van rechtswege te zijn verworpen. Deze situatie wordt in de praktijk aangeduid als verwerping van rechtswege.
In gevallen waarin de activa en passiva van de nalatenschap onbekend zijn, kan worden verzocht om een officiële boedelbeschrijving te laten opmaken. Bij aanvaarding op basis van de boedelbeschrijving gaan in beginsel alleen de in de boedelbeschrijving opgenomen schulden op de erfgenaam over; voor deze schulden blijft de erfgenaam echter aansprakelijk met zowel de goederen van de nalatenschap als zijn eigen vermogen. Tegenover schuldeisers die hun vorderingen niet tijdig in de boedelbeschrijving hebben laten opnemen, is de erfgenaam in beginsel niet aansprakelijk.
Indien een van de wettelijke erfgenamen de nalatenschap verwerpt, gaat zijn aandeel over op degenen die gerechtigd zouden zijn indien hij bij het openvallen van de nalatenschap niet in leven was geweest. Indien echter alle naaste wettelijke erfgenamen de nalatenschap verwerpen, gaat de nalatenschap niet op de gebruikelijke wijze over op de erfgenamen in de volgende orde; zij wordt door de bevoegde civiele rechtbank vereffend overeenkomstig de bepalingen inzake faillissement. Na afloop van de vereffening worden de resterende waarden toegekend aan degenen die gerechtigd zouden zijn indien de nalatenschap niet zou zijn verworpen. Indien alle afstammelingen de nalatenschap verwerpen, gaat het aandeel over op de langstlevende echtgenoot.
De verwerping van de nalatenschap heft niet iedere aansprakelijkheid op. Erfgenamen die de nalatenschap van een erflater die niet in staat was zijn schulden te voldoen, verwerpen, zijn jegens diens schuldeisers aansprakelijk tot de waarde van de goederen die zij in de vijf jaar vóór zijn overlijden van hem hebben ontvangen en die zij bij de verdeling van de nalatenschap zouden moeten teruggeven. Indien een erfgenaam wiens vermogen ontoereikend is om zijn schulden te voldoen, de nalatenschap verwerpt met het oogmerk zijn schuldeisers te benadelen, kunnen deze schuldeisers binnen zes maanden vanaf de datum van de verwerping de vernietiging van de verwerping vorderen.
Voor de erfgenaam die de nalatenschap niet verwerpt, is de aard van de aansprakelijkheid van bijzonder belang. Erfgenamen zijn persoonlijk aansprakelijk voor de schulden van de erflater en hoofdelijk aansprakelijk voor de schulden van de nalatenschap; dit betekent dat de schuldeiser de volledige schuld van een van de erfgenamen kan vorderen. De aansprakelijkheid is niet beperkt tot het aandeel in de nalatenschap. De hoofdelijke aansprakelijkheid duurt ook na de verdeling voort: erfgenamen blijven na de verdeling met hun gehele vermogen hoofdelijk aansprakelijk voor schulden van de nalatenschap waarvoor de schuldeiser niet uitdrukkelijk of stilzwijgend heeft ingestemd met de verdeling of overdracht, en de hoofdelijke aansprakelijkheid eindigt vijf jaar na de datum van de verdeling of, voor later opeisbare schulden, vijf jaar na de datum van opeisbaarheid. De erfgenaam die een schuld van de nalatenschap betaalt waarvan de betaling hem niet bij de verdelingsovereenkomst is opgedragen, of die meer betaalt dan hij op zich heeft genomen, kan verhaal nemen op de andere erfgenamen.
Internationale dossiers
Erfdossiers met een buitenlands element
Wanneer de erflater of de erfgenamen een buitenlandse nationaliteit hebben, de tot de nalatenschap behorende vermogensbestanddelen zich in verschillende landen bevinden, of de uiterste wilsbeschikkingen en andere documenten in het buitenland zijn opgemaakt, vereist dit een afzonderlijke beoordeling met betrekking tot het toepasselijke recht en de te volgen procedure.
Toepasselijk recht en bevoegdheid
In het Turkse internationaal privaatrecht wordt op de nalatenschap in beginsel het nationale recht van de overledene toegepast. Een belangrijke uitzondering betreft onroerende zaken in Turkije; op onroerende zaken in Turkije wordt Turks recht toegepast.
De bepalingen inzake de gronden voor het openvallen van de nalatenschap, de verkrijging en de verdeling van de nalatenschap zijn onderworpen aan het recht van het land waar de nalatenschapsgoederen zich bevinden. Daarom kan bij een nalatenschapsdossier met een buitenlands element het toepasselijke recht niet uitsluitend worden bepaald aan de hand van de nationaliteit van de erflater; ook de aard van de vermogensbestanddelen, het land waar deze zich bevinden en de juridische kwestie die moet worden opgelost, moeten gezamenlijk worden beoordeeld.
De laatste woonplaats van de erflater bepaalt niet het toepasselijke recht, maar wel bij welke rechtbank de zaak aanhangig moet worden gemaakt: zaken betreffende de nalatenschap worden behandeld door de rechtbank van de laatste woonplaats van de erflater in Turkije; indien de erflater geen laatste woonplaats in Turkije had, door de rechtbank van de plaats waar de tot de nalatenschap behorende goederen zich bevinden.
Voor de vorm van een uiterste wilsbeschikking en de testeervermogen gelden bovendien bijzondere verwijzingsregels. Een testament dat in een vreemde taal of volgens de vormvoorschriften van een vreemd land is opgesteld, is daarom niet uitsluitend om die reden ongeldig; Turkije is bovendien partij bij het internationale verdrag inzake de vorm van testamenten.
Verklaring van erfrecht en buitenlandse documenten
Een verklaring van erfrecht kan in de regel worden verkregen bij de sulh hukuk mahkemesi of, in de gevallen waarin de wet dit toestaat, bij een notaris. De bevoegdheid van de notaris is echter beperkt: wanneer de verklaring door buitenlanders wordt aangevraagd, wanneer de bevolkingsregisters niet voldoende zijn om de erfopvolging vast te stellen, of wanneer voor de afgifte van de verklaring een gerechtelijke procedure vereist is, kan deze niet door een notaris worden afgegeven. De desbetreffende verordening noemt ook het bestaan van een buitenlands element in de aanvraag als voorbeeld van een situatie waarin een gerechtelijke procedure vereist is. Daarom moet in dossiers met een buitenlands element de verklaring bij de sulh hukuk mahkemesi worden aangevraagd. Bovendien ziet de bevoegdheid van de notaris uitsluitend op wettelijke erfgenamen; een verklaring waaruit blijkt dat iemand tot erfgenaam is benoemd of legataris is, kan in alle gevallen uitsluitend bij de rechtbank worden verkregen.
Een verklaring van erfrecht die door een bevoegde autoriteit van een vreemd land is afgegeven, kan in Turkije niet rechtstreeks worden gebruikt. Op grond van de Turkse Tapu Kanunu worden de inschrijvings- en overdrachtsprocedures met betrekking tot buitenlandse natuurlijke personen uitgevoerd op basis van een verklaring van erfrecht die ofwel door Turkse rechtbanken is afgegeven, ofwel door een bevoegde buitenlandse autoriteit is afgegeven en waarvan de overeenstemming met de erfrechtelijke procedure volgens Turks recht door Turkse rechtbanken is bekrachtigd.
Of voor een in het buitenland opgemaakte overlijdensakte, bevolkingsregisterakte, testament en volmacht een apostille of consulaire legalisatie en een door een notaris bekrachtigde vertaling vereist zijn, wordt bepaald aan de hand van het land waar het document is opgemaakt en de internationale verdragen waarbij dat land partij is.
In het buitenland wonende erfgenamen kunnen de procedure via een volmacht voeren. De volmacht kan bij Turkse consulaten worden opgemaakt, maar kan ook door een notaris worden opgemaakt in landen die partij zijn bij het Apostilleverdrag en van een apostille worden voorzien; in landen die geen partij zijn bij het verdrag, moet de handtekening van de notaris worden gewaarmerkt door de bevoegde autoriteit, waarna de handtekening en het zegel van die autoriteit door het Turkse consulaat moeten worden gewaarmerkt. Voor handelingen zoals het instellen van een rechtszaak en de overdracht van onroerend goed is een bijzondere bevoegdheid in de volmacht vereist; ook handelingen zoals het verwerpen van de nalatenschap, het ondertekenen van een verdelingsovereenkomst en de inschrijving van de eigendomsoverdracht in het kadaster moeten uitdrukkelijk in de volmacht worden vermeld.
Buitenlandse erfgenamen en onroerende goederen in Turkije
Personen met een buitenlandse nationaliteit kunnen erfgenaam zijn van onroerende goederen in Turkije. Aangezien de verkrijging uit erfenis tot de gevallen van verkrijging zonder inschrijving behoort, gaat de eigendom op het moment van overlijden automatisch over op de erfgenaam; de inschrijving van de eigendomsoverdracht in het kadaster is geen handeling die deze overgang tot stand brengt, maar een handeling die deze overgang vastlegt.
Desalniettemin moet afzonderlijk worden beoordeeld of de erfgenaam de onroerende zaak in eigendom mag behouden, aan de hand van de wettelijke beperkingen op de verkrijging van onroerende zaken door buitenlanders. Volgens de wet is de verkrijging van onroerende zaken en beperkte zakelijke rechten mogelijk voor onderdanen van landen die door de President zijn aangewezen; de totale oppervlakte van de verkregen onroerende zaken en van de zelfstandige en voortdurende beperkte zakelijke rechten mag niet meer bedragen dan tien procent van de oppervlakte van het district die voor particuliere eigendom vatbaar is, en mag per persoon in het gehele land niet meer bedragen dan dertig hectare. De bepalingen inzake militaire verboden zones en veiligheidszones zijn afzonderlijk van toepassing. Buiten de beperkingen van het eerste lid worden onroerende zaken en beperkte zakelijke rechten die door vererving zijn verkregen, vereffend en in geld omgezet indien de eigenaar deze niet binnen een door het Ministerie van Financiën vastgestelde termijn van ten hoogste één jaar vereffent; het bedrag wordt aan de rechthebbende uitgekeerd.
Er mag niet aan worden voorbijgegaan dat deze beperkingen niet op iedereen van toepassing zijn. Personen die bij geboorte de Turkse nationaliteit bezaten en deze hebben verloren door toestemming te verkrijgen om daarvan afstand te doen, evenals hun nakomelingen tot en met de derde graad, blijven, behoudens de in de wet genoemde uitzonderingen, dezelfde rechten genieten als Turkse staatsburgers; de verkrijging van onroerende zaken behoort niet tot die uitzonderingen. Voor deze personen, die in de praktijk worden aangeduid als houders van een Blauwe Kaart, zijn de voor buitenlanders geldende verkrijgingsbeperkingen en de daaruit voortvloeiende vereffening niet aan de orde.
Daarom moeten voor een buitenlandse erfgenaam het hebben van de hoedanigheid van erfgenaam en de mogelijkheid om de eigendom van een bepaalde onroerende zaak in Turkije te behouden, afzonderlijk van elkaar worden beoordeeld. Dat de onroerende zaak binnen één jaar door de erfgenaam zelf wordt verkocht, is van belang om een verkoopprijs tegen marktwaarde te realiseren. Omdat de belasting volledig moet zijn betaald voordat deze verkoop kan plaatsvinden, moeten de vereffeningstermijn en de belastingprocedures gezamenlijk worden gepland.
Beoordelingscriteria
Beoordelingscriteria bij nalatenschappen
De te volgen weg bij geschillen over nalatenschappen wordt bepaald door de omvang van de nalatenschap, de situatie van de erfgenamen en eventuele uiterste wilsbeschikkingen. Bij de eerste beoordeling kunnen de bevolkingsregisters en het kadaster, de beschikbare documenten en de in de wet bepaalde termijnen gezamenlijk worden beoordeeld.
Of het recht op de legitieme portie is geschonden, of een overdracht als schijnhandeling kan worden aangemerkt en op welke wijze de verdeling zal plaatsvinden, wordt per dossier beoordeeld.
In dossiers met een erflater of erfgenamen met een buitenlandse nationaliteit zijn het toepasselijke recht, de vraag waar het bewijs van erfgenaamschap kan worden verkregen, het gebruik van buitenlandse documenten en de inschrijving van onroerend goed op naam van de verkrijger van bijzonder belang.
Tot de rechtsgebieden waarin het kantoor actief is, behoren geschillen die voortvloeien uit het erfrecht. Voor een verzoek om een gesprek kunt u contact opnemen via de contactpagina.
Veelgestelde vragen
Veelgestelde vragen
Waar kan ik een bewijs van erfgenaamschap verkrijgen?
Een verklaring van erfrecht kan in beginsel worden verkregen bij de rechtbank voor civiele zaken (sulh hukuk mahkemesi) of, in de door de wet toegestane gevallen, bij de notaris. Indien de verklaring echter door buitenlanders wordt aangevraagd, de bevolkingsregisters onvoldoende zijn om het erfgenaamschap vast te stellen, of de afgifte van de verklaring een gerechtelijke procedure vereist, kan de notaris geen verklaring van erfrecht afgeven; verzoeken met een buitenlands element worden eveneens gerekend tot de gevallen die een gerechtelijke procedure vereisen. De bevoegdheid van de notaris is bovendien beperkt tot wettelijke erfgenamen. Bij erfrechtelijke geschillen met een buitenlands element is de rechtbank van de laatste woonplaats van de erflater in Turkije bevoegd; indien de erflater daar geen woonplaats had, is de rechtbank van de plaats waar de tot de nalatenschap behorende goederen zich bevinden bevoegd.
Komt een erfgenaam van de schulden af door de erfenis te verwerpen?
Indien de erfenis binnen de termijn van drie maanden op de voorgeschreven wijze en zonder voorbehoud of voorwaarden wordt verworpen, is de erfgenaam niet aansprakelijk voor de schulden van de nalatenschap die voortvloeien uit de verworpen erfenis. Indien vóór het verstrijken van de verwerpingstermijn op een wijze die verder gaat dan het gewone beheer in de nalatenschap wordt ingegrepen, of nalatenschapsgoederen worden verborgen of toegeëigend, kan dit leiden tot verlies van het recht van verwerping. Indien het op de datum van overlijden duidelijk is of officieel is vastgesteld dat de erflater niet in staat was zijn schulden te betalen, wordt de erfenis geacht te zijn verworpen. De verwerping heft niet iedere aansprakelijkheid op: erfgenamen die de erfenis van een erflater die niet in staat was zijn schulden te betalen verwerpen, blijven jegens de schuldeisers aansprakelijk tot de waarde van de goederen die zij in de vijf jaar vóór het overlijden van de erflater van hem hebben ontvangen en die zij bij de verdeling zouden moeten teruggeven.
Kan een erflater zijn gehele vermogen aan één persoon nalaten?
Het bedrag waarover de erflater bij uiterste wil kan beschikken, hangt af van de vraag of er erfgenamen met een voorbehouden erfdeel zijn. Heeft de erflater afstammelingen, ouders of een echtgenoot als erfgenamen, dan kan hij bij uiterste wil slechts beschikken over het gedeelte van zijn nalatenschap dat buiten de voorbehouden erfdelen valt; als geen van deze erfgenamen aanwezig is, kan hij over zijn gehele vermogen beschikken. Het voorbehouden erfdeel is een gedeelte van het wettelijke erfdeel: voor afstammelingen de helft daarvan, voor elk van de ouders een vierde daarvan, en voor de langstlevende echtgenoot het volledige wettelijke erfdeel indien deze samen met afstammelingen of met de ouders erft, en in de overige gevallen drie vierde daarvan. Het voorbehouden erfdeel van broers en zussen is in 2007 afgeschaft. Erfgenamen van wie het voorbehouden erfdeel is aangetast, kunnen vanaf de datum waarop zij hiervan kennis hebben genomen binnen één jaar en in ieder geval binnen tien jaar een vordering tot inkorting instellen; ook na het verstrijken van deze termijnen kan een beroep op inkorting bij wijze van verweer te allen tijde worden gedaan.
Een erfgenaam die in het buitenland woont, kan de zaken in Turkije via een volmacht afhandelen.
De erfgenaam kan zijn zaken via een volmacht afhandelen. De volmacht kan bij het Turkse consulaat worden opgesteld, maar kan ook door een notaris in landen die partij zijn bij het Apostilleverdrag worden opgemaakt en van een apostille worden voorzien; in landen die geen partij zijn bij dit verdrag is een keten van consulaire legalisaties vereist. Voor handelingen zoals het instellen van een rechtsvordering en de overdracht van onroerend goed is een bijzondere volmacht vereist; ook de verwerping van de nalatenschap, het ondertekenen van een verdelingsovereenkomst en de inschrijving van de overgang van de eigendom in het kadaster moeten uitdrukkelijk worden vermeld. Een onvolledig opgestelde volmacht kan leiden tot afwijzing van de handeling.
Kan een persoon met een buitenlandse nationaliteit erfgenaam worden van onroerend goed in Turkije?
Ja. Buitenlandse staatsburgers kunnen erfgenaam zijn van onroerende goederen in Turkije en de eigendom gaat op het moment van overlijden van rechtswege over. Of de erfgenaam dat onroerend goed in eigendom mag blijven houden, wordt echter afzonderlijk beoordeeld aan de hand van de wettelijke beperkingen op de verkrijging van onroerende goederen door buitenlanders. Indien de door vererving verkregen onroerende goederen en beperkte zakelijke rechten niet binnen een door het Ministerie van Financiën te bepalen termijn van ten hoogste één jaar door de eigenaar worden geliquideerd, worden zij geliquideerd en in geld omgezet, waarna de opbrengst aan de rechthebbende wordt betaald. Personen die door geboorte Turks staatsburger waren en met toestemming afstand hebben gedaan van hun Turkse staatsburgerschap, alsmede hun afstammelingen in rechte lijn tot en met de derde graad (houders van de Blauwe Kaart), zijn niet aan deze beperkingen onderworpen.
Binnen welke termijn moet een vordering wegens muris muvazaası worden ingesteld?
Een vordering tot vernietiging van de kadastrale inschrijving en inschrijving op grond van muris muvazaası is niet aan enige verjaringstermijn of vervaltermijn onderworpen; een gesimuleerde rechtshandeling wordt door het verstrijken van de tijd niet geldig. Daarentegen blijven voor de subsidiair in hetzelfde verzoekschrift ingestelde vordering tot inkorting (tenkis) de vervaltermijnen van één en tien jaar doorlopen. Aangezien de vordering bovendien in belangrijke mate steunt op getuigenverklaringen, de waardeverhouding op de datum van de overeenkomst en documenten uit die periode, kan het tijdsverloop bewijsproblemen opleveren.
Als de erflater tijdens zijn leven goederen aan een van zijn kinderen heeft overgedragen, wordt dit dan bij de verdeling in aanmerking genomen?
Deze vraag heeft geen betrekking op de legitieme portie en de inkorting, maar op een afzonderlijke rechtsfiguur: de inbreng (denkleştirme). Wettelijke erfgenamen zijn jegens elkaar verplicht om de giften om niet die zij tijdens het leven van de erflater ter verrekening met hun erfdeel hebben ontvangen, in de nalatenschap in te brengen teneinde een evenwichtige verdeling te waarborgen. Giften om niet aan afstammelingen, zoals het verstrekken van een uitzet of oprichtingskapitaal, de overdracht van een vermogensbestanddeel of het kwijtschelden van een schuld, zijn aan inbreng onderworpen, tenzij de erflater uitdrukkelijk anders heeft bepaald. De erfgenaam die tot inbreng verplicht is, kan naar keuze het ontvangene in natura teruggeven of de waarde daarvan op zijn erfdeel laten verrekenen. Daarentegen zijn gebruikelijke geschenken en gebruikelijke kosten ter gelegenheid van een huwelijk niet aan inbreng onderworpen; voor kosten voor de opvoeding en het onderwijs van kinderen ontstaat de verplichting tot inbreng, tenzij wordt bewezen dat de erflater het tegendeel heeft gewild, slechts voor het gedeelte dat de gebruikelijke omvang te boven gaat.
De toelichtingen op deze pagina zijn uitsluitend bedoeld als algemene informatie en vormen geen juridisch oordeel of juridisch advies. Aangezien de omstandigheden van elke concrete zaak verschillen, dient de juridische beoordeling per dossier te worden gemaakt.
De informatie op deze pagina is, in het kader van het Reglement inzake het Reclameverbod van de Unie van Turkse Balies, gepubliceerd met als doel informatie te verstrekken over de gebieden waarop het kantoor werkzaam is, zonder dat daarmee specialisatie wordt gesuggereerd; zij beoogt niet het verwerven van opdrachten.
Het bekijken van deze pagina of het opnemen van contact via de op deze pagina vermelde links en contactgegevens betekent niet dat tussen de advocaat en de aanvrager een advocaat-cliëntrelatie tot stand is gekomen en evenmin dat de zaak is aanvaard.
De informatie en termijnen op deze pagina zijn opgesteld overeenkomstig de op 6 september 2026 geldende wetgeving. Aangezien de wetgeving kan wijzigen, dient de termijnberekening in ieder geval te worden uitgevoerd op basis van de actuele wettekst.
De te volgen juridische weg in geschillen over erfrecht kan verschillen naargelang van het vermogen van de erflater, de positie van de erfgenamen, de vraag of er een testament of andere uiterste wilsbeschikkingen bestaan en de aard van het geschil. Daarom is het van belang dat de erfdelen, de nalatenschap en de bestaande rechtshandelingen vanaf het begin integraal worden beoordeeld.
Merve Kartal
Advocaat