Erfrechtadvocaat in Alanya en erfrecht

Geschillen in het erfrecht bestaan vaak niet uit slechts één vordering. De vaststelling van de erfgenamen en de nalatenschap, de aanvaarding of verwerping van de erfenis, de bescherming van het reservedeel, de geldigheid van het testament en de verdeling van onroerende goederen in de nalatenschap kunnen met elkaar samenhangen. Een deel van deze vorderingen vervalt indien ze niet binnen de in de wet bepaalde termijnen worden ingesteld.

In Alanya leidt de verwerving van onroerende goederen en de vestiging van personen uit verschillende landen ertoe dat een buitenlands element in nalatenschapsdossiers veel voorkomt. Erfgenamen die in het buitenland wonen, erflaters met een buitenlandse nationaliteit, in het buitenland opgemaakte documenten en in verschillende landen gelegen vermogensbestanddelen zijn onderwerpen die in deze dossiers afzonderlijk moeten worden beoordeeld.

Op deze pagina worden veelvoorkomende geschillen in het erfrecht, de belangrijkste fasen van het proces, uiterste wilsbeschikkingen en de uitgangspunten met betrekking tot nalatenschapsdossiers met een buitenlands element in algemene lijnen uiteengezet. Aangezien de omstandigheden van elk geschil verschillen, dient de juridische beoordeling aan de hand van de concrete zaak te worden verricht.

Voornaamste rechtsgebieden

Belangrijkste geschillen in het erfrecht

Vorderingen die voortvloeien uit het erfrecht berusten op verschillende rechtsgronden, zijn aan verschillende termijnen onderworpen en worden door verschillende rechtbanken behandeld. Vorderingen tot vaststelling van de nalatenschap en vorderingen tot bescherming van het reserve-aandeel of tot vernietiging van een rechtshandeling zijn niet aan dezelfde procedure onderworpen.

Erfgenamencertificaat en vaststelling van de nalatenschap

De verklaring van erfrecht is het document waaruit blijkt wie de erfgenamen zijn en wat hun erfdelen zijn. Of het document bij de notaris of bij de rechtbank moet worden verkregen, in welke gevallen de notaris geen document kan afgeven en op welke wijze tegen het document kan worden opgekomen, is te lezen op de pagina hoe een verklaring van erfrecht (veraset ilamı, mirasçılık belgesi) wordt verkregen.

De in het document vermelde porties vloeien voort uit de wettelijke erfopvolgingsregeling. Voor bloedverwanten worden drie groepen (zümre) onderscheiden: de eerste groep omvat de afstammelingen van de erflater, de tweede groep de ouders van de erflater indien deze geen afstammelingen heeft, en de afstammelingen van die ouders, en de derde groep, indien ook deze ontbreken, de grootouders en hun afstammelingen. De langstlevende echtgenoot ontvangt een portie afhankelijk van de groep waarmee hij of zij samen erft: indien hij of zij samen met afstammelingen erft, een kwart van de nalatenschap; samen met de groep van de ouders, de helft; samen met de grootouders en hun afstammelingen, drie kwart; indien ook deze ontbreken, komt de gehele nalatenschap toe aan de echtgenoot. De nalatenschap van iemand die zonder erfgenamen overlijdt, gaat over op de Staat.

Het vaststellen van de omvang van de nalatenschap is een afzonderlijke fase. Onroerende goederen, bankrekeningen, voertuigen, aandelen in vennootschappen en vorderingen, evenals de schulden van de erflater, worden bij het vaststellen van de omvang van de nalatenschap in aanmerking genomen. Handelingen gericht op het vaststellen van de nalatenschap bieden erfgenamen weliswaar de mogelijkheid om de omvang van het vermogen te bepalen, maar lossen op zichzelf geen eigendomsgeschillen met betrekking tot de nalatenschap op.

Legitieme portie en inkorting

Sommige vermogensverschuivingen die de erflater bij leven heeft verricht of beschikkingen ter zake des doods kunnen de voorbehouden erfdelen aantasten die de wet aan bepaalde erfgenamen toekent. Erfgenamen met een voorbehouden erfdeel zijn de afstammelingen, de ouders en de langstlevende echtgenoot; het voorbehouden erfdeel van broers en zussen is in 2007 afgeschaft. Indien er geen erfgenamen met een voorbehouden erfdeel zijn, kan de erflater over zijn gehele vermogen beschikken bij uiterste wilsbeschikking.

Het voorbehouden erfdeel is een bij wet bepaald gedeelte van het wettelijke erfdeel: voor afstammelingen de helft van het wettelijke erfdeel, voor elk van de ouders een vierde, en voor de langstlevende echtgenoot het volledige wettelijke erfdeel indien deze samen met afstammelingen of met de ouders erft, en in andere gevallen drie vierde. Een erflater die afstammelingen, ouders of een echtgenoot als erfgenaam heeft, kan uitsluitend beschikken over het gedeelte van zijn nalatenschap dat buiten de voorbehouden erfdelen valt.

Niet elke om niet verrichte vermogensverschuiving is aan inkorting onderworpen. De wet somt de vermogensverschuivingen onder levenden die voor inkorting in aanmerking komen limitatief op; geschenken die in het jaar vóór het overlijden overeenkomstig het gebruik zijn gegeven, vallen daarbuiten.

Het recht om een vordering tot inkorting van beschikkingen in te stellen vervalt één jaar nadat de erfgenaam heeft vernomen dat zijn legitieme portie naar Turks recht (erfdeel in de nalatenschap) is aangetast, en in ieder geval tien jaar na de opening van het testament bij testamenten en na het openvallen van de nalatenschap bij andere beschikkingen. Zelfs als deze termijnen zijn verstreken, kan te allen tijde bij wijze van verweer een beroep op inkorting worden gedaan. Voor de verhoudingen van de legitieme portie en de stapsgewijze berekening daarvan, zie de pagina hoe de legitieme portie wordt berekend.

Schijnhandeling door de erflater en vernietiging van de eigendomsregistratie

De stelling dat de erflater, met het doel goederen aan zijn erfgenamen te onttrekken, een onroerende zaak die hij in werkelijkheid wilde schenken, heeft overgedragen onder de schijn van een andere rechtshandeling, zoals een verkoop of een overeenkomst tot verzorging tot overlijden, wordt in de praktijk beoordeeld als een schijnhandeling door de erflater.

Bij deze beoordeling neemt het Hof van Cassatie (Yargıtay) factoren in aanmerking zoals de gebruiken en gewoonten van het land en de regio, maatschappelijke tendensen, de gewone loop van gebeurtenissen, de vraag of de erflater een gerechtvaardigde en redelijke reden had om de overeenkomst te sluiten, of de gedaagde over voldoende koopkracht beschikte, het verschil tussen de verkoopprijs en de werkelijke waarde op de datum van de overeenkomst, en de persoonlijke relatie tussen de partijen en de erflater. Ook de verhouding van de overgedragen zaak tot het totale vermogen van de erflater kan in de praktijk bepalend zijn. Daarentegen behoort het feit dat de erflater tijdens zijn leven een aanvaardbare verdeling heeft gemaakt die het evenwicht tussen de rechten waarborgt en alle erfgenamen omvat, tot de omstandigheden die wijzen op de afwezigheid van het oogmerk om goederen aan de erfgenamen te onttrekken.

Deze vordering kan worden ingesteld door alle erfgenamen wier erfrecht is geschaad, ongeacht of zij een voorbehouden erfdeel hebben. Aangezien er tussen de erfgenamen geen verplichte processuele gemeenschap bestaat, kan elke erfgenaam afzonderlijk, naar rato van zijn erfdeel, vernietiging van de eigendomsregistratie en inschrijving vorderen. Degene die de nalatenschap op rechtsgeldige wijze heeft verworpen, kan deze vordering echter niet instellen.

Verdeling van de nalatenschap en opheffing van de gemeenschap

Wanneer er meerdere erfgenamen zijn, ontstaat vanaf het openvallen van de nalatenschap tot aan de verdeling tussen de erfgenamen een gemeenschap die alle rechten en verplichtingen van de boedel omvat. De erfgenamen houden de boedel in gemeenschap en oefenen gezamenlijk de rechten met betrekking tot de boedel uit; voor beheers- en beschikkingshandelingen is in beginsel unanimiteit vereist.

Erfgenamen kunnen in onderling overleg tot verdeling overgaan; de geldigheid van de verdelingsovereenkomst is afhankelijk van schriftelijke vastlegging en voor verdelingsovereenkomsten die onroerende zaken omvatten, is geen officiële vorm vereist. Daarentegen moet een overeenkomst waarbij een erfgenaam zijn erfdeel aan een derde overdraagt, bij notariële akte worden opgesteld.

Indien geen overeenstemming kan worden bereikt, kan de verdeling van de nalatenschap of, afhankelijk van de omstandigheden, de opheffing van de gemeenschap worden gevorderd. In gevallen waarin het unanimiteitsvereiste het proces blokkeert, kan een van de erfgenamen ook verzoeken om de mede-eigendom in onverdeeldheid van alle of een deel van de tot de boedel behorende goederen om te zetten in mede-eigendom naar aandelen.

In gevallen waarin het onroerend goed niet in natura kan worden verdeeld, kan verdeling door verkoop aan de orde komen. Tegen wie de vordering moet worden ingesteld, de volgorde tussen verdeling in natura en verkoop, de eerste veiling die sinds 31 juli 2026 alleen tussen erfgenamen plaatsvindt en de verplichte bemiddeling vóór de procedure, zie de pagina gerechtelijke verdeling van de mede-eigendom.

Het proces stap voor stap

Hoe verloopt de erfrechtprocedure?

Vaststelling van de erfgenamen en de nalatenschap

Aan het begin van het proces wordt via de bevolkingsregisters onderzoek gedaan naar de erfgenamen en via het kadaster, bank- en andere registers naar de omvang van de nalatenschap. Het vaststellen of de erflater schulden en lopende rechtsbetrekkingen had, is met name van belang bij de beoordeling van opties zoals verwerping van de nalatenschap en het opmaken van een officiële boedelbeschrijving.

Indien in deze fase een testament aanwezig is, geldt een afzonderlijke procedure. Een testament dat na het overlijden van de erflater wordt gevonden, moet, ongeacht of het geldig is, onmiddellijk worden overhandigd aan de sulh hâkimi; degene die het testament heeft opgesteld, bewaard, op andere wijze in handen heeft gekregen of tussen de goederen van de overledene heeft aangetroffen, is verplicht dit te doen zodra hij van het overlijden op de hoogte is, en is bij nalaten aansprakelijk voor de daaruit voortvloeiende schade. Het testament moet, eveneens ongeacht de geldigheid ervan, binnen een maand na overhandiging door de sulh hâkimi van de woonplaats van de erflater worden geopend en aan de belanghebbenden worden voorgelezen. Aan elk van de rechthebbenden op de nalatenschap wordt, voor rekening van de nalatenschap, een gewaarmerkt afschrift van de op hen betrekking hebbende delen van het testament betekend; aan degenen van wie de verblijfplaats onbekend is, wordt betekening gedaan door middel van openbare bekendmaking. Met de opening van het testament, die het startpunt vormt van de vervaltermijn van tien jaar voor rechtsvorderingen tot vernietiging en inkorting, wordt deze handeling bedoeld.

Overgang van de nalatenschap, verwerping en officiële boedelbeschrijving

De nalatenschap gaat door het overlijden van de erflater van rechtswege over op de erfgenamen; de erfgenamen hoeven geen afzonderlijke verklaring van aanvaarding af te leggen. Niettemin kunnen wettelijke en bij testament aangewezen erfgenamen onder de in de wet voorziene voorwaarden de nalatenschap verwerpen.

Hiervoor geldt een termijn van drie maanden. Wanneer de termijn begint te lopen en waar en op welke wijze de verklaring van verwerping wordt afgelegd, zie de pagina hoe de nalatenschap wordt verworpen.

In gevallen waarin de werkelijke activa en passiva van de nalatenschap onbekend zijn, kan de erfgenaam die het recht heeft de nalatenschap te verwerpen, verzoeken om een officiële boedelbeschrijving. Dit verzoek moet binnen een maand worden gedaan met inachtneming van de procedure voor verwerping van de nalatenschap; een verzoek van een van de erfgenamen werkt ook ten aanzien van de anderen. Zolang de officiële boedelbeschrijving wordt opgesteld, kan geen executie worden ingesteld voor de schulden van de erflater en loopt gedurende deze periode geen verjaringstermijn; behoudens spoedeisende gevallen kunnen lopende rechtszaken niet worden voortgezet en kunnen geen nieuwe rechtszaken aanhangig worden gemaakt.

Nadat de boedelbeschrijving is voltooid, kan de erfgenaam een van de volgende opties kiezen: verwerping van de nalatenschap, een verzoek om officiële vereffening, aanvaarding volgens de boedelbeschrijving of onvoorwaardelijke aanvaarding. Een erfgenaam die in dit stadium niet binnen de termijn een verklaring aflegt, wordt geacht de nalatenschap volgens de boedelbeschrijving te hebben aanvaard.

In geval van aanvaarding volgens de boedelbeschrijving gaan in de regel slechts de in de boedelbeschrijving opgenomen schulden op de erfgenaam over. Deze beperking heeft echter betrekking op de omvang van de schulden, niet op het aansprakelijke vermogen: de erfgenaam is voor de in de boedelbeschrijving opgenomen schulden aansprakelijk met zowel de goederen van de nalatenschap als zijn eigen vermogen. Voor de erfgenaam die in het geheel niet aansprakelijk wil zijn voor de schulden van de nalatenschap, is niet aanvaarding volgens de boedelbeschrijving, maar officiële vereffening of verwerping de aangewezen weg. In geval van officiële vereffening zijn de erfgenamen niet aansprakelijk voor de schulden van de nalatenschap; deze weg staat echter niet in elke zaak open: een verzoek om officiële vereffening wordt niet in aanmerking genomen indien een van de mede-erfgenamen de nalatenschap heeft aanvaard.

Fase van verdeling, bemiddeling en gerechtelijke procedure

Indien de erfgenamen onderling overeenstemming kunnen bereiken, kan een verdelingsovereenkomst worden opgesteld. Indien geen overeenstemming wordt bereikt, kunnen, afhankelijk van de aard van het geschil, verschillende juridische wegen aan de orde komen, zoals verdeling van de nalatenschap, opheffing van de gemeenschap, inkorting (tenkis), doorhaling en herinschrijving van de eigendomstitel wegens een schijnhandeling van de erflater (muris muvazaası), of nietigverklaring van een uiterste wilsbeschikking.

Bij geschillen over de verdeling van roerende en onroerende zaken en over de opheffing van de gemeenschap is het verplicht om vóór het instellen van een vordering een bemiddelingsprocedure (arabuluculuk) te starten; dit is een procesvoorwaarde. Vorderingen tot inkorting, tot doorhaling en herinschrijving van de eigendomstitel wegens een schijnhandeling van de erflater, tot nietigverklaring van een uiterste wilsbeschikking en verzoeken om een verklaring van erfrechtelijke hoedanigheid (mirasçılık belgesi) zijn daarentegen niet aan deze procesvoorwaarde onderworpen. Indien de bemiddeling tot overeenstemming leidt, is het verplicht om voor de opgestelde overeenkomst een verklaring van uitvoerbaarheid te verkrijgen. Indien de overeenkomst betrekking heeft op de overdracht van een onroerende zaak, kan na verkrijging van deze verklaring rechtstreeks bij het kadaster (tapu müdürlüğü) om inschrijving worden verzocht.

Wat de bevoegdheid betreft behoren de gerechtelijke verdeling van de mede-eigendom en de verdeling van de nalatenschap, alsook de verklaring van erfrecht, de beschermingsmaatregelen voor de nalatenschap en de verklaring van verwerping van de nalatenschap tot de Turkse civiele vrederechtbank. De vordering tot inkorting van beschikkingen, de doorhaling van de tapu-inschrijving en nieuwe inschrijving wegens schijnhandeling van de erflater, de nietigverklaring van het testament en vorderingen uit erfrecht worden daarentegen bij de civiele rechtbank van eerste aanleg behandeld. Ook wat de bevoegdheid naar plaats betreft bestaat er een onderscheid: bij de vorderingen tot verdeling van de nalatenschap, tot nietigverklaring van uiterste wilsbeschikkingen en tot inkorting is de rechtbank van de laatste woonplaats van de erflater bij uitsluiting bevoegd, terwijl bij de doorhaling van de tapu-inschrijving en nieuwe inschrijving met betrekking tot een onroerende zaak en bij de gerechtelijke verdeling van de mede-eigendom de rechtbank van de plaats waar de onroerende zaak is gelegen bij uitsluiting bevoegd is. De uitsluitende bevoegdheid van de rechtbank van de laatste woonplaats is niet beperkt tot de opgesomde vorderingstypes; ook de ongeldigheid van de overeenkomst tot verdeling, vorderingen uit erfrecht, vorderingen tussen erfgenamen die voortvloeien uit het beheer van de nalatenschap en alle vorderingen die tot de definitieve verdeling van de nalatenschap tegen erfgenamen worden ingesteld, vallen onder deze bevoegdheid.

Deze regels leiden concreet tot het volgende resultaat: procedures betreffende de verdeling, de inkorting en de nietigverklaring van een uiterste wilsbeschikking met betrekking tot de nalatenschap van een erflater wiens laatste woonplaats Alanya was, worden gevoerd voor de rechtbanken van Alanya; indien de onroerende zaak binnen de grenzen van Alanya ligt, is dezelfde rechtbank ook uitsluitend bevoegd voor vorderingen tot doorhaling van de inschrijving in het kadaster en inschrijving op naam, alsmede voor vorderingen tot beëindiging van de gemeenschap.

Tijdens de procedure kunnen bewijsmiddelen worden beoordeeld, zoals kadaster- en bankgegevens, documenten tussen partijen, getuigenverklaringen, deskundigenonderzoek en, indien nodig, een gerechtelijke plaatsopneming.

Inschrijving van erfopvolging en belastingprocedures

Nadat het bewijs van erfrechtopvolging is verkregen, kunnen de tot de nalatenschap behorende onroerende zaken op naam van de erfgenamen worden ingeschreven. De inschrijving van de erfopvolging vindt plaats zonder dat de vaststelling van de erfbelasting (veraset ve intikal vergisi) wordt afgewacht; in dit stadium wordt geen fiscaal vrijgavecertificaat (ilişik kesme belgesi) van de belastingdienst verlangd. Uiterlijk vijftien dagen na de datum van inschrijving moet het resultaat aan de bevoegde belastingdienst worden gemeld. Voor de verkoop of schenking van de onroerende zaak, of voor de vestiging van een zakelijk recht daarop, na de inschrijving van de erfopvolging is daarentegen vereist dat de belasting volledig is betaald; de ambtenaren van het kadaster mogen zonder een door de belastingdienst afgegeven fiscaal vrijgavecertificaat (ilişik kesme belgesi) geen overdracht of vervreemding verrichten.

De wet heeft deze regel niet strikt toegepast. Indien de belastingplichtige voor de verschuldigde belasting zekerheid stelt van de aard die is vermeld in wet nr. 6183, kan toestemming worden verleend voor de overdracht en levering van een deel van of alle verkregen onroerende zaken. Deze mogelijkheid kan voor de erfgenaam die de onroerende zaak moet verkopen een alternatief vormen voor de volledige vooruitbetaling van de belasting.

De termijn voor het indienen van de aangifte voor de erf- en overdrachtsbelasting varieert afhankelijk van de plaats van overlijden en het land waar de erfgenamen zich bevinden. Indien het overlijden in Turkije heeft plaatsgevonden, bedraagt de termijn vier maanden indien de erfgenaam zich in Turkije bevindt, en zes maanden indien hij zich in het buitenland bevindt. Indien het overlijden in het buitenland heeft plaatsgevonden, bedraagt de termijn zes maanden indien de erfgenaam zich in Turkije bevindt, vier maanden indien de erfgenaam zich in het land van de erflater bevindt, en acht maanden indien de erfgenaam zich in een ander buitenland bevindt. In geval van afwezigheid bedraagt de termijn één maand na de datum waarop de beslissing tot verklaring van afwezigheid in het overlijdensregister is ingeschreven.

Voor goederen die door vererving zijn verkregen, moet aangifte worden gedaan, zelfs indien zij onder de vrijstellingsdrempel blijven. Voor onroerende zaken is de heffingsgrondslag niet de marktwaarde, maar de waarde die geldt voor de onroerendgoedbelasting, en de waarderingsdatum is de dag waarop de nalatenschap openvalt. De belasting wordt vanaf de vaststelling ervan gedurende drie jaar betaald in totaal zes gelijke termijnen, telkens in mei en november.

Uiterste wilsbeschikkingen

Testament, erfovereenkomst en overeenkomst tot verzorging tot aan de dood

Eenzijdige beschikking

Testament

Een testament is een eenzijdige uiterste wilsbeschikking van de erflater. De wet kent drie vormen: een officieel testament, een eigenhandig testament en een mondeling testament, waarop alleen in uitzonderlijke omstandigheden een beroep kan worden gedaan.

Een openbaar testament wordt opgemaakt door de vrederechter, de notaris of een ambtenaar die daartoe bij wet is gemachtigd, in aanwezigheid van twee getuigen. Personen zonder handelingsbekwaamheid, personen die bij een strafrechtelijke rechterlijke beslissing uit overheidsdienst zijn uitgesloten, analfabeten, alsmede de echtgenoot van de erflater, diens bloedverwanten in opgaande en neergaande lijn, diens broers en zussen en de echtgenoten van deze personen mogen niet als ambtenaar of getuige deelnemen aan het opmaken van een openbaar testament. Het verbod op makingen is hiervan een afzonderlijke regel en richt zich tot degenen die aan de opmaking deelnemen: bij dat testament mag geen making worden gedaan aan de ambtenaar en de getuigen die deelnemen aan het opmaken van het openbare testament, aan hun bloedverwanten in opgaande en neergaande lijn, aan hun broers en zussen en aan de echtgenoten van deze personen. De erflater kan daarentegen bij testament wel een making doen aan zijn eigen echtgenoot of kind. Personen die zich in het buitenland bevinden, kunnen deze handeling bij een Turks consulaat laten verrichten.

Een handgeschreven testament moet van begin tot eind eigenhandig door de erflater zijn geschreven, het jaar, de maand en de dag van opmaking vermelden en door de erflater zijn ondertekend. Een tekst die op de computer is geschreven en ondertekend, voldoet niet aan deze voorwaarde. Het testament kan, hoewel dit niet verplicht is, ter bewaring in open of gesloten vorm aan de notaris, de vrederechter of de bevoegde ambtenaar worden toevertrouwd.

Het mondelinge testament is een uitzonderlijke vorm die uitsluitend geldt voor gevallen waarin wegens buitengewone omstandigheden, zoals acuut levensgevaar, een onderbreking van de vervoersverbindingen, ziekte of oorlog, geen openbaar of handgeschreven testament kan worden opgemaakt. Indien voor de erflater later de mogelijkheid ontstaat om op een andere wijze een testament te maken, vervalt het mondelinge testament van rechtswege één maand na dat tijdstip.

De erflater kan zijn testament te allen tijde herroepen. Herroeping geschiedt echter door een nieuw testament op te maken in een van de bij wet voorgeschreven vormen of door het testament te vernietigen. Indien een nieuw testament wordt opgemaakt zonder het vorige testament te vernietigen, treedt het latere testament in de plaats van het eerdere, tenzij het eerdere testament op ondubbelzinnige wijze wordt aangevuld.

De vernietiging van een uiterste wilsbeschikking kan op vier gronden berusten: de beschikking is gemaakt op een tijdstip waarop de erflater niet beschikkingsbekwaam was; de beschikking is het gevolg van dwaling, bedrog, bedreiging of dwang; de inhoud van de beschikking, de voorwaarden waaronder zij is gemaakt of de lasten die eraan zijn verbonden, zijn in strijd met de wet of de goede zeden; of de beschikking is gemaakt zonder inachtneming van de wettelijk voorgeschreven vormen.

De vordering tot vernietiging moet worden ingesteld binnen één jaar nadat de eiser kennis heeft genomen van de beschikking, de vernietigingsgrond en het feit dat hij rechthebbende is. In ieder geval vervalt dit recht ten aanzien van verweerders te goeder trouw tien jaar na de opening van het testament en, bij andere uiterste wilsbeschikkingen, tien jaar na het openvallen van de nalatenschap; ten aanzien van verweerders die niet te goeder trouw zijn, vervalt het na twintig jaar. Ook na het verstrijken van deze termijnen kan de nietigheid steeds bij wijze van nietigheidsverweer worden ingeroepen.

Tweezijdige beschikking

Erfovereenkomst

Een erfovereenkomst verschilt van een testament doordat het een tweezijdige uiterste wilsbeschikking is. Om geldig te zijn, moet deze in de vorm van een notarieel testament worden opgesteld; de partijen moeten hun wil tegelijkertijd tegenover de bevoegde ambtenaar verklaren en de opgemaakte overeenkomst in aanwezigheid van de ambtenaar en twee getuigen ondertekenen.

De twee beschikkingen verschillen ook wat betreft de handelingsbekwaamheid: voor het maken van een testament is het voldoende om over onderscheidingsvermogen te beschikken en de leeftijd van vijftien jaar te hebben bereikt, terwijl voor het sluiten van een erfovereenkomst vereist is dat men over onderscheidingsvermogen beschikt, meerderjarig is en niet onder curatele staat. Het ontbreken van de vereiste bekwaamheid vormt voor beide beschikkingen een grond voor vernietiging. Een uiterste wilsbeschikking die de erflater onder invloed van dwaling, bedrog, vrees of dwang heeft gemaakt, is echter vernietigbaar; indien de erflater niet binnen een jaar nadat hij de dwaling of het bedrog heeft ontdekt of zich aan de invloed van vrees of dwang heeft onttrokken, van de beschikking terugkomt, wordt deze als bekrachtigd beschouwd.

Van een erfovereenkomst kan, anders dan van een testament, niet vrijelijk en eenzijdig worden teruggekomen. De overeenkomst kan te allen tijde door een schriftelijke overeenkomst tussen de partijen worden beëindigd. Indien de benoemde erfgenaam of de persoon aan wie een bepaald goed is vermaakt, zich na het sluiten van de overeenkomst gedraagt op een wijze die een grond voor onterving vormt, kan de erflater de overeenkomst eenzijdig beëindigen; deze handeling moet worden verricht in een van de voor testamenten voorgeschreven vormen. Indien prestaties tijdens het leven niet overeenkomstig de overeenkomst worden verricht of niet worden zeker gesteld, kan de betrokken partij de overeenkomst beëindigen.

Er zijn twee soorten erfovereenkomsten. Bij een positieve erfovereenkomst verplicht de erflater zich ertoe zijn nalatenschap of een bepaald goed aan de wederpartij of aan een derde na te laten. Hoewel hij vrijelijk over zijn vermogen kan blijven beschikken, kunnen tegen uiterste wilsbeschikkingen en schenkingen die onverenigbaar zijn met zijn verplichting uit de overeenkomst bezwaren worden aangevoerd. Bij een overeenkomst tot afstand van erfrecht verliest de erfgenaam, al dan niet tegen een tegenprestatie, zijn hoedanigheid van erfgenaam; een afstand tegen een tegenprestatie heeft, tenzij de overeenkomst anders bepaalt, ook gevolgen voor de afstammelingen van degene die afstand doet.

Een afzonderlijk type overeenkomst

Overeenkomst tot verzorging tot aan het overlijden

De overeenkomst tot verzorging tot aan het overlijden is geen uiterste wilsbeschikking, maar een zelfstandige overeenkomst die afzonderlijk is geregeld in het Turkse Verbintenissenwetboek. De verzorgingsplichtige verbindt zich ertoe de zorggerechtigde tot aan diens overlijden te verzorgen en te onderhouden; de zorggerechtigde verbindt zich ertoe een vermogensbestanddeel of bepaalde vermogenswaarden aan hem over te dragen.

Het verband met de erfrechtelijke overeenkomst betreft in beginsel de vorm: de overeenkomst is, ook indien zij geen erfstelling inhoudt, slechts geldig indien zij in de vorm van een erfrechtelijke overeenkomst is gesloten. De enige uitzondering hierop is het geval waarin de overeenkomst wordt gesloten door een door de Staat erkende zorginstelling, met inachtneming van de door de bevoegde autoriteiten bepaalde voorwaarden; in dat geval is de schriftelijke vorm voldoende. Indien de verzorgingsplichtige bovendien als erfgenaam is benoemd, zijn op de overeenkomst ook inhoudelijk de bepalingen betreffende de erfrechtelijke overeenkomst van toepassing.

De onderhoudsgerechtigde heeft, om zijn rechten op de overgedragen onroerende zaak zeker te stellen, zoals een verkoper een wettelijk hypotheekrecht. De onderhoudsplichtige is verplicht de onderhoudsgerechtigde passend voedsel en huisvesting te verschaffen, hem bij ziekte met de nodige zorg te verzorgen en hem te laten behandelen. Indien de voortzetting van de overeenkomst door handelen in strijd met de verplichtingen ondraaglijk wordt, kan elk van de partijen de overeenkomst zonder een termijn in acht te nemen beëindigen.

Of de overeenkomst werkelijk met het oog op verzorging is gesloten, of de verzorgingsprestaties zijn nagekomen en of de handeling ertoe strekte vermogen aan de erfgenamen te onttrekken, wordt beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het concrete geval. Zelfs indien de overeenkomst geldig wordt geacht, blijven de rechten van de erfgenamen om een vordering tot inkorting in te stellen en van de schuldeisers om een vernietigingsvordering in te stellen, voorbehouden.

Voor de vernietigingsvordering is de bepaling van belang die bij de wijziging van 24 december 2025 in de Wet op de gedwongen tenuitvoerlegging en het faillissement opnieuw is geformuleerd. Op grond daarvan zijn schenkingen en onverplichte beschikkingen die zijn verricht in het jaar voorafgaand aan de datum waarop het voorlopige of definitieve bewijs van onvermogen of het beslagprotocol dat als bewijs van onvermogen geldt, is opgesteld, dan wel aan de datum waarop het faillissement is uitgesproken, vatbaar voor vernietiging; overeenkomsten van levensonderhoud tot aan het overlijden worden, tenzij wordt bewezen dat een passende tegenprestatie is verkregen, ook gerekend tot de beschikkingen die als schenking worden aangemerkt. Het vermoeden is niet onweerlegbaar: indien kan worden bewezen dat de overeenkomst werkelijk in ruil voor verzorging is gesloten en dat er een passend evenwicht tussen de prestaties bestaat, treedt geen vernietiging in.

Verbintenissen en aansprakelijkheid

Verwerping van de nalatenschap en aansprakelijkheid van erfgenamen

De nalatenschap gaat bij het overlijden van de erflater met de rechten en de schulden op de erfgenamen over. De erfgenamen kunnen de nalatenschap binnen een termijn van drie maanden verwerpen; voor de wijze waarop de termijn wordt berekend en waar en in welke vorm de verklaring wordt afgelegd, kan de pagina verwerping van de nalatenschap: hoe te werk gaan worden geraadpleegd. Het volgende deel behandelt de gevolgen van de verwerping en van het niet-verwerpen voor de aansprakelijkheid.

Een erfgenaam die vóór het verstrijken van de verwerpingstermijn in de hoedanigheid van erfgenaam handelingen verricht die niet tot het gewone beheer van de nalatenschap behoren of die niet noodzakelijk zijn voor de voortzetting van de zaken van de erflater, of die nalatenschapsgoederen verbergt of zich toe-eigent, kan de nalatenschap niet verwerpen. Het instellen van een vordering of van een gedwongen executie om te voorkomen dat verjarings- of vervaltermijnen verstrijken, doet het recht van verwerping daarentegen niet teniet.

Wanneer op de overlijdensdatum van de erflater diens staat van niet kunnen betalen duidelijk kenbaar is of officieel is vastgesteld, wordt de nalatenschap geacht te zijn verworpen. Deze situatie wordt in de praktijk aangeduid als verwerping van rechtswege.

Wanneer de baten en lasten van de nalatenschap niet bekend zijn, kan worden verzocht om het opmaken van een officiële boedelbeschrijving. Bij aanvaarding volgens de beschrijving is de erfgenaam in beginsel slechts gebonden aan de in de beschrijving opgenomen schulden; voor deze schulden blijft hij echter zowel met de goederen van de nalatenschap als met zijn eigen vermogen aansprakelijk. Tegenover schuldeisers die hun vorderingen niet tijdig in de beschrijving hebben laten opnemen, is de erfgenaam in beginsel niet aansprakelijk.

Indien een van de wettelijke erfgenamen de nalatenschap verwerpt, gaat zijn aandeel over op de rechthebbenden alsof hij op het ogenblik van het openvallen van de nalatenschap niet meer in leven was. Wanneer echter alle naaste wettelijke erfgenamen de nalatenschap verwerpen, gaat de nalatenschap niet op de gewone wijze over op de erfgenamen in de volgende orde; zij wordt door de Turkse civiele vrederechtbank volgens de faillissementsregels vereffend en de na de vereffening overblijvende waarden worden aan de rechthebbenden toegekend alsof zij de nalatenschap niet hadden verworpen. Indien alle afstammelingen de nalatenschap verwerpen, gaat het aandeel over op de langstlevende echtgenoot.

De verwerping van de nalatenschap heft niet elke aansprakelijkheid op. Erfgenamen die de nalatenschap van een onvermogende erflater verwerpen, zijn tegenover diens schuldeisers aansprakelijk ten belope van de waarde van hetgeen zij in de vijf jaar vóór zijn overlijden van hem hebben ontvangen en bij de verdeling van de nalatenschap zouden moeten inbrengen. Indien een erfgenaam bovendien de nalatenschap verwerpt met het doel de schuldeisers van de erflater wiens vermogen ontoereikend is voor zijn schulden te benadelen, kunnen deze schuldeisers vanaf de datum van de verwerping binnen zes maanden de vernietiging van de verwerping vorderen.

Voor de erfgenaam die de nalatenschap niet verwerpt, is ook de aard van de aansprakelijkheid van belang. Erfgenamen zijn persoonlijk aansprakelijk voor de schulden van de erflater en hoofdelijk aansprakelijk voor de schulden van de nalatenschap; dit betekent dat de schuldeiser de gehele schuld van een van de erfgenamen kan vorderen. De aansprakelijkheid is niet beperkt tot het aandeel in de nalatenschap. De hoofdelijkheid duurt ook na de verdeling voort: erfgenamen blijven ook na de verdeling met hun gehele vermogen hoofdelijk aansprakelijk voor de schulden van de nalatenschap waarvan de splitsing of overdracht niet uitdrukkelijk of stilzwijgend door de schuldeiser is toegestaan, en de hoofdelijkheid eindigt na vijf jaar vanaf de datum van de verdeling of, voor later te voldoen schulden, vanaf de datum van opeisbaarheid. Een erfgenaam die een nalatenschapsschuld betaalt waarvan de betaling hem in de verdelingsovereenkomst niet is opgelegd of die meer betaalt dan het door hem overgenomen bedrag, kan regres nemen op de andere erfgenamen.

Internationale dossiers

Nalatenschapsdossiers met een buitenlands element

Het feit dat de erflater of de erfgenamen een buitenlandse nationaliteit hebben, dat tot de nalatenschap behorende vermogensbestanddelen zich in verschillende landen bevinden of dat uiterste wilsbeschikkingen en andere documenten in het buitenland zijn opgemaakt, vereist een afzonderlijke beoordeling wat betreft het toepasselijke recht en de te volgen procedure.

Toepasselijk recht en bevoegdheid

In het Turkse internationaal privaatrecht is op de nalatenschap in beginsel het nationale recht van de overledene van toepassing. Een belangrijke uitzondering hierop zijn de in Turkije gelegen onroerende zaken; op in Turkije gelegen onroerende zaken is Turks recht van toepassing.

De bepalingen betreffende de gronden voor het openvallen van de nalatenschap, de verkrijging en de verdeling van de nalatenschap zijn daarentegen onderworpen aan het recht van het land waar de nalatenschap zich bevindt. Daarom kan in een erfrechtelijk dossier met een internationaal aspect het toepasselijke recht niet uitsluitend worden bepaald door te kijken naar de nationaliteit van de erflater; het soort vermogensbestanddelen, het land waar deze zich bevinden en de te beslechten rechtsvraag moeten gezamenlijk worden beoordeeld.

De laatste woonplaats van de erflater bepaalt niet het toepasselijke recht, maar bij welke rechtbank de zaak moet worden behandeld: zaken betreffende de nalatenschap worden behandeld door de rechtbank van de laatste woonplaats van de erflater in Turkije en, indien er geen laatste woonplaats in Turkije is, door de rechtbank van de plaats waar de tot de nalatenschap behorende goederen zich bevinden.

Ten aanzien van de vorm van uiterste wilsbeschikkingen en de bekwaamheid om bij uiterste wil te beschikken bestaan bovendien bijzondere verwijzingsregels. Een testament dat in een vreemde taal of volgens de vormvoorschriften van een vreemd land is opgemaakt, wordt daarom niet op zichzelf als ongeldig beschouwd; Turkije is tevens partij bij het internationale verdrag inzake de vorm van testamenten.

Verklaring van erfrecht en buitenlandse documenten

Buitenlanders kunnen de verklaring van erfrecht niet bij de notaris verkrijgen; het grensoverschrijdende karakter van de aanvraag behoort tot de gevallen waarin de notaris geen document mag verstrekken. In deze dossiers wordt het document gevraagd bij de Turkse civiele vrederechtbank. Voor de overige gevallen waarin de notaris geen document mag verstrekken en voor de procedure om het document te verkrijgen, zie de pagina hoe wordt de verklaring van erfrecht (veraset ilamı, mirasçılık belgesi) verkregen.

Een door een bevoegde buitenlandse autoriteit opgestelde verklaring van erfrecht kan in Turkije niet rechtstreeks worden gebruikt. Volgens de Turkse wet inzake eigendomsakten (tapu) (Tapu Kanunu) worden de overdrachtsprocedures bij erfopvolging van buitenlandse natuurlijke personen uitgevoerd op basis van verklaringen van erfrecht die ofwel door Turkse rechtbanken zijn afgegeven, ofwel door een bevoegde buitenlandse autoriteit zijn afgegeven en waarvan de overeenstemming met de erfopvolgingsregels van het Turkse recht door Turkse rechtbanken is bekrachtigd.

Voor een in het buitenland opgemaakte overlijdensakte, inschrijving in de burgerlijke stand, uiterste wil en volmacht wordt aan de hand van het land waar het document is opgesteld en de internationale verdragen waarbij dat land partij is, bepaald of een apostillestempel of consulaire legalisatie en een door de notaris gewaarmerkte vertaling nodig zijn.

In het buitenland wonende erfgenamen kunnen de procedure via een volmacht voeren. De volmacht kan bij Turkse consulaten worden opgesteld, maar kan ook door een notaris worden opgesteld in landen die partij zijn bij het Apostilleverdrag en van een apostille worden voorzien; in landen die geen partij zijn bij het verdrag, moet de handtekening van de notaris worden gewaarmerkt door de bevoegde autoriteit, waarna de handtekening en het zegel van die autoriteit eveneens door het Turkse consulaat moeten worden gewaarmerkt. Voor handelingen zoals het instellen van een vordering en de overdracht van een onroerende zaak is een bijzondere volmacht vereist; handelingen zoals de verwerping van de nalatenschap, het ondertekenen van een verdelingsovereenkomst en de inschrijving van de overgang in de eigendomsakte (tapu) moeten eveneens uitdrukkelijk in de volmacht worden vermeld.

Buitenlandse erfgenamen en onroerende zaken in Turkije

Buitenlandse personen kunnen erfgenaam zijn met betrekking tot in Turkije gelegen onroerende zaken. Aangezien verkrijging door erfopvolging een vorm van verkrijging zonder inschrijving is, gaat de eigendom op het moment van overlijden van rechtswege over op de erfgenaam; de inschrijving van deze overgang in de eigendomsakte (tapu) is niet constitutief, maar declaratoir.

Desondanks wordt afzonderlijk beoordeeld of de erfgenaam de onroerende zaak in eigendom kan behouden, op basis van de wettelijke beperkingen op de verkrijging van onroerende zaken door buitenlanders. Volgens de wet is de verkrijging van onroerende zaken en beperkte zakelijke rechten mogelijk voor burgers van landen die door de President zijn aangewezen; de totale oppervlakte van verkregen onroerende zaken en zelfstandige en duurzame beperkte zakelijke rechten mag niet meer bedragen dan tien procent van de oppervlakte van het district die voor particuliere eigendom bestemd is, en per persoon niet meer dan dertig hectare in het hele land. De bepalingen betreffende militaire verboden zones en veiligheidszones zijn eveneens van toepassing. Onroerende zaken en beperkte zakelijke rechten die door erfopvolging zijn verkregen buiten de beperkingen van het eerste lid, worden, indien zij niet binnen een door het Ministerie van Financiën vastgestelde termijn van ten hoogste één jaar door de eigenaar worden geliquideerd, geliquideerd en te gelde gemaakt; de opbrengst wordt aan de rechthebbende betaald.

Er mag niet over het hoofd worden gezien dat deze beperkingen niet voor iedereen gelden. Personen die bij geboorte Turks staatsburger zijn en door het verkrijgen van toestemming tot afstand van het Turkse staatsburgerschap dit staatsburgerschap hebben verloren, alsmede hun afstammelingen tot en met de derde graad, blijven, behoudens de in de wet genoemde uitzonderingen, dezelfde rechten genieten als Turkse staatsburgers; de verwerving van onroerende zaken behoort niet tot deze uitzonderingen. Voor deze personen, die in de praktijk worden aangeduid als houders van de Mavi Kart, doen de voor buitenlanders geldende verwervingsbeperkingen en de daaruit voortvloeiende liquidatie niet aan de orde.

Daarom zijn voor een buitenlandse erfgenaam het behouden van de hoedanigheid van erfgenaam en het behouden van de eigendom van een bepaald onroerend goed in Turkije kwesties die afzonderlijk moeten worden beoordeeld. Het is van belang dat het onroerend goed binnen een termijn van één jaar door de erfgenaam zelf wordt verkocht, zodat de opbrengst tegen marktwaarde wordt gerealiseerd. Aangezien voor deze verkoop de belasting volledig moet zijn betaald, moeten de liquidatietermijn en de belastingprocedures gezamenlijk worden gepland. Voor alle onderwerpen die specifiek zijn voor buitenlanders kunt u de pagina Vreemdelingenrecht raadplegen.

Beoordelingscriteria

Beoordelingscriteria in de erfrechtprocedure

De te volgen weg in erfrechtelijke geschillen wordt bepaald aan de hand van de omvang van de nalatenschap, de positie van de erfgenamen en eventuele uiterste wilsbeschikkingen. Bij de eerste beoordeling kunnen de inschrijvingen in de burgerlijke stand, de gegevens uit de eigendomsakten (tapu), de beschikbare stukken en de wettelijke termijnen gezamenlijk in aanmerking worden genomen.

Of de legitieme portie naar Turks recht (erfdeel in de nalatenschap) is geschonden, of een overdracht als schijnhandeling kan worden aangemerkt en op welke wijze de verdeling zal plaatsvinden, wordt per dossier beoordeeld.

In zaken met een buitenlandse erflater of buitenlandse erfgenamen zijn bovendien van bijzonder belang: het toepasselijke recht, waar de verklaring van erfrecht moet worden verkregen, het gebruik van buitenlandse stukken en de overgang van het onroerend goed.

Tot de werkterreinen van het kantoor behoren onder meer geschillen die voortvloeien uit het erfrecht. Voor een verzoek om een bespreking kunt u via de contactpagina contact opnemen.

Veelgestelde vragen

Waar kan een verklaring van erfrecht worden verkregen?

Een verklaring van erfrecht kan in beginsel zowel bij de Turkse civiele vrederechtbank als bij de notaris worden verkregen. De bevoegdheid van de notaris heeft uitsluitend betrekking op wettelijke erfgenamen; in gevallen waarin op basis van de inschrijvingen in de burgerlijke stand geen beslissing kan worden genomen en wanneer het verzoek een buitenlands element bevat, wordt de verklaring uitsluitend door de rechtbank afgegeven. Alle gevallen waarin de notaris geen verklaring kan afgeven, alsmede de kosten en de rechtsmiddelen, worden beschreven op de pagina verklaring van erfrecht (veraset ilamı, mirasçılık belgesi): hoe te verkrijgen.

Wordt de erfgenaam van schulden bevrijd als de nalatenschap wordt verworpen?

Wanneer de nalatenschap binnen de termijn van drie maanden op de juiste wijze en zonder voorbehoud wordt verworpen, is de erfgenaam niet aansprakelijk voor de schulden van de nalatenschap. Als vóór het verstrijken van de verwerpingstermijn wordt ingegrepen op een wijze die buiten het gewone beheer van de nalatenschap valt, of als goederen van de nalatenschap worden verborgen of toegeëigend, kan het recht om te verwerpen verloren gaan. Indien op de overlijdensdatum van de erflater duidelijk blijkt of officieel is vastgesteld dat hij niet in staat was zijn schulden te betalen, wordt de nalatenschap geacht te zijn verworpen. De verwerping heft niet elke aansprakelijkheid op: erfgenamen die de nalatenschap van een insolvente erflater verwerpen, blijven tegenover de schuldeisers aansprakelijk tot het bedrag van de waarden die zij in de vijf jaar vóór het overlijden van hem hebben ontvangen en die zij bij de verdeling zouden moeten teruggeven.

Kan de erflater zijn gehele vermogen aan één persoon nalaten?

Het bedrag waarover de erflater kan beschikken, hangt af van de vraag of er erfgenamen met een legitieme portie naar Turks recht (erfdeel in de nalatenschap) aanwezig zijn. Een erflater die afstammelingen, ouders of een echtgenoot als erfgenamen heeft, kan slechts bij uiterste wilsbeschikking beschikken over het deel van zijn nalatenschap dat buiten de legitieme porties valt; indien geen van deze erfgenamen aanwezig is, kan hij over zijn gehele vermogen beschikken. De legitieme portie naar Turks recht (erfdeel in de nalatenschap) is een deel van het wettelijk erfdeel: voor afstammelingen de helft van dit deel, voor elk van de ouders een kwart, en voor de langstlevende echtgenoot, indien deze samen met de afstammelingen of de groep van ouders erfgenaam is, het gehele wettelijk erfdeel, en in andere gevallen drie kwart. De legitieme portie naar Turks recht (erfdeel in de nalatenschap) van broers en zussen is in 2007 afgeschaft. Erfgenamen van wie de legitieme portie naar Turks recht (erfdeel in de nalatenschap) is geschonden, kunnen een vordering tot inkorting instellen binnen één jaar vanaf de datum waarop zij kennis hebben genomen van de schending van hun legitieme portie naar Turks recht (erfdeel in de nalatenschap), en in elk geval binnen tien jaar; zelfs als deze termijnen zijn verstreken, kan deze vordering tot inkorting altijd bij wijze van verweer worden ingeroepen.

Hoe handelt een in het buitenland wonende erfgenaam de zaken in Turkije af?

De erfgenaam kan zijn handelingen via een volmacht uitvoeren. De volmacht kan bij een Turks consulaat worden opgemaakt, of in landen die partij zijn bij het apostilleverdrag door een notaris worden opgemaakt en van een apostille worden voorzien. In landen die geen partij zijn bij het verdrag geldt een keten van consulaire waarmerking. Voor handelingen zoals het instellen van een vordering en de overdracht van een onroerende zaak is een bijzondere volmacht in de volmacht vereist. Handelingen zoals de verwerping van de nalatenschap, het ondertekenen van een verdelingsovereenkomst en de overschrijving in de eigendomsakte (tapu) moeten eveneens uitdrukkelijk zijn vermeld. Een onvolledig opgemaakte volmacht kan tot afwijzing van de handeling leiden.

Kan een buitenlander erfgenaam worden van een in Turkije gelegen onroerende zaak?

Ja. Buitenlandse staatsburgers kunnen erfgenaam zijn van onroerende zaken in Turkije, en de eigendom gaat bij overlijden van rechtswege over. Of de erfgenaam de onroerende zaak in zijn eigendom kan blijven houden, wordt echter afzonderlijk beoordeeld op grond van de wettelijke beperkingen voor de verkrijging van onroerende zaken door buitenlanders. Buiten deze beperkingen geldt dat onroerende zaken en beperkte zakelijke rechten die door vererving zijn verkregen, door de eigenaar binnen een door het ministerie van Financiën vast te stellen termijn van ten hoogste één jaar te gelde moeten worden gemaakt. Gebeurt dat niet, dan worden zij te gelde gemaakt en wordt de opbrengst aan de rechthebbende betaald. Personen die door geboorte Turks staatsburger zijn en met toestemming het staatsburgerschap hebben opgegeven, alsmede hun nakomelingen tot en met de derde graad (houders van de Mavi Kart), zijn evenwel niet aan deze beperkingen onderworpen.

Binnen welke termijn moet een vordering wegens schijnhandeling van de erflater worden ingesteld?

Een vordering tot doorhaling van de tapu-inschrijving en nieuwe inschrijving op grond van schijnhandeling van de erflater is aan geen enkele verjarings- of vervaltermijn onderworpen; de schijnhandeling wordt niet geldig door het verstrijken van de tijd. Daarentegen blijven voor de in hetzelfde verzoekschrift subsidiair ingestelde vordering tot inkorting van beschikkingen de vervaltermijnen van één en tien jaar lopen. Bovendien, aangezien de vordering in hoge mate steunt op getuigenverklaringen, de waardeverhouding op de datum van de overeenkomst en documenten uit die periode, kan het verstrijken van de tijd het bewijs bemoeilijken.

Wordt een vermogensoverdracht aan een van de kinderen tijdens het leven van de erflater bij de verdeling in aanmerking genomen?

Deze vraag betreft een ander instituut dan de legitieme portie naar Turks recht (erfdeel in de nalatenschap) en de vordering tot inkorting van beschikkingen, namelijk de inbreng tussen erfgenamen. Wettelijke erfgenamen zijn jegens elkaar verplicht om de om niet verkregen bevoordelingen onder levenden die zij van de erflater hebben ontvangen met het oog op hun erfdeel, ter uitvoering van de inbreng tussen erfgenamen terug te brengen in de nalatenschap. Om niet aan afstammelingen gedane bevoordelingen, zoals het geven van een bruidsschat of startkapitaal, het overdragen van een vermogensbestanddeel of het bevrijden van een schuld, zijn aan inbreng tussen erfgenamen onderworpen, tenzij de erflater uitdrukkelijk anders heeft bepaald. De erfgenaam die tot teruggave verplicht is, kan desgewenst het ontvangene in natura teruggeven of de waarde ervan op zijn erfdeel laten aanrekenen. Daarentegen zijn gewone geschenken en bij het huwelijk gemaakte kosten die overeenkomen met de gebruiken niet aan inbreng tussen erfgenamen onderworpen; voor uitgaven ten behoeve van de opvoeding en scholing van kinderen ontstaat de verplichting tot teruggave, tenzij wordt bewezen dat de erflater anders wenste, slechts voor het gedeelte dat de gebruikelijke maatstaven te boven gaat.

De toelichtingen op deze pagina zijn uitsluitend bedoeld voor algemene informatie en vormen geen juridisch advies of aanbeveling. Omdat de omstandigheden van elke concrete zaak verschillen, moet de juridische beoordeling per dossier worden uitgevoerd.
De informatie op deze pagina wordt, binnen het kader van de Verordening inzake het Reclameverbod van de Turkse Orde van Advocaten, uitsluitend gepubliceerd om informatie te verstrekken over de rechtsgebieden waarop het kantoor actief is; dit houdt geen specialisatie in en is niet bedoeld om opdrachten te verwerven.
Het bekijken van deze pagina of het contact opnemen via de links op de pagina of de contactgegevens betekent niet dat er een volmachtrelatie tussen de advocaat en de verzoeker tot stand is gekomen en evenmin dat de zaak is aanvaard.
De informatie en termijnen op deze pagina zijn opgesteld op basis van de wetgeving die van kracht was per 6 september 2026. Omdat wetgeving kan wijzigen, moet de termijnberekening in elk geval worden gebaseerd op de actuele wettekst.

Gedetailleerde artikelen over dit onderwerp

Hoe wordt de legitieme portie naar Turks recht (erfdeel in de nalatenschap) berekend? — het bepalen van de nalatenschap die als grondslag dient, de percentages in art. 506 van het Turks Burgerlijk Wetboek en de berekening aan de hand van voorbeelden
Hoe vindt de verwerping van de nalatenschap plaats? — de termijn van drie maanden, de procedure voor het verzoek en aan wie het verworpen aandeel toekomt
Vordering tot gerechtelijke verdeling van de mede-eigendom (Ortaklığın Giderilmesi, izale-i şuyu) — tegen wie de vordering moet worden ingesteld, de volgorde van verdeling in natura en verkoop en verplichte mediation
Hoe verkrijgt men een verklaring van erfrecht (veraset ilamı, mirasçılık belgesi)? — het onderscheid tussen de notaris en de Turkse civiele vrederechtbank, de gevallen waarin de notaris geen verklaring kan afgeven en de rechtsgang bij bezwaar
Mijn moeder is overleden, mijn vader is hertrouwd: wat gebeurt er met de nalatenschap? — het erfdeel van de langstlevende echtgenoot, de omstandigheid dat de afwikkeling van het huwelijksvermogensregime voorafgaat aan de verdeling van de nalatenschap, en het recht op de gezinswoning
Onterving en "verstoting als kind" — de twee wettelijke gronden, het effect van onterving op de afstammelingen en het verschil met onwaardigheid om te erven
Hoe en waar wordt een contractuele afstand van erfrecht gesloten? — de vorm van een officieel testament, het verbod op getuigen uit de familie, afstand onder bezwarende titel en de regeling tussen broers en zussen
Wat is een schijnhandeling van de erflater (het wegsluizen van vermogen uit de nalatenschap), en hoe wordt de vordering ingesteld? — zichtbare verkoop en verborgen schenking, bewijs door getuigenverklaringen, verschil met de vordering tot inkorting van beschikkingen en verjaring
Buitenlandse erfgenamen: vererving van onroerend goed in Turkije — toepasselijk recht, verklaring van erfrecht, termijnen voor verwerping van de nalatenschap en belasting, inschrijving in de eigendomsakte (tapu)

De in erfrechtelijke geschillen te volgen juridische weg kan variëren naargelang het vermogen van de erflater, de positie van de erfgenamen, het al dan niet bestaan van een testament of andere uiterste wilsbeschikkingen en de aard van het geschil. Daarom is het van belang dat de erfdelen, de nalatenschap en de bestaande rechtshandelingen vanaf het begin integraal worden beoordeeld.

Merve Kartal Kurtman

Advocaat